Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: P-Pha

Nazwa rodzaju Pamianthe zaczerpnięta została od nazwiska A. Pam - odkrywcy pierwszych okazów rodzaju. P. peruviana występuje w górskich (1000 do 2000 m n. p. m.) lasach andyjskich, gdzie rośnie jako epifit. Drugi gatunek, P. parvifolia, pochodzi z rejonu, gdzie obecnie lasy zostały całkowicie wycięte i znany jest tylko jako okaz zielnikowy. Pamianthe rozwija z końcem zimy duże, białe, pachnące kwiaty, przypominające ismenę. Nasiona są przystosowane do rozsiewania przez wiatr.

Rodzaj Pancratium obejmuje około 15-20 gatunków, które rosną w rejonach przybrzeżnych od Wysp Kanaryjskich, po Jawę i od atlantyckich wybrzeży Francji, po Afrykę Południową. Takie rozpowszechnienie wynika ze zdolności nasion niektórych gatunków do przenoszenia przez wodę morską lub słodką. Większość gatunków występuje wokół całego basenu Morza Śródziemnego. Nazwa zawiera greckie słowa pan - wszystko, wszech- i cratys - potężny, mocny, co może się wiązać z zastosowaniami niektórych gatunków w medycynie ludowej. Choć już Dioskurides używał nazwy pancration, nie wiadomo, czy była to roślina identyczna z nazwaną tak kilkanaście wieków później przez Linneusza. Nazwa Pancratium była używana w odniesieniu do wielu gatunków, obecnie wchodzących w skład rodzajów Hymenocallis, Ismene, Vagaria i innych.

Najpopularniejszy chyba gatunek, Pancratium maritimum, rośnie najczęściej na piaszczystych wydmach, na brzegach Morza Śródziemnego i Atlantyku. Późnym latem rozwija kwiatostan 4-10 dużych, pachnących, białych kwiatów, z przykoronkiem powstałym ze zrośnięcia nasad pręcików. Poszczególne kwiaty nie są zbyt trwałe: zamierają po 2-3 dniach. Pęd kwiatostanowy ma do 50 cm. Liście są równowąskie, szarozielone. Roślina dobrze znosi obecność wody morskiej. Można ją uprawiać w doniczkach, w bardzo przepuszczalnym podłożu (50% piasku), na słonecznych, przewiewnych werandach. Podobny jest gatunek P. illyricum, pochodzący z południowych Włoch i pobliskich wysp. Kwitnie ono wczesnym latem i nadaje się do uprawy w gruncie, w rejonach uprawy winorośli. W naszych warunkach uprawia się je w pojemnikach, które zimuje się w przewiewnej piwnicy, kilka stopni powyżej zera.

Rodzaj Paramongaia jest bardzo podobny do Pamianthe. Występuje na zachodnich stokach Andów, w Peru i Boliwii. Nazwa pochodzi od nazwy miasta Paramonga, chociaż nie jest to prawdopodobnie rejon jej występowania. Znany jest jeden gatunek P. weberbaueri (dwa inne, opisywane przez niektórych autorów, są uważane za jego formy). Jest to roślina przystosowana do życia na kamienistych stokach, w klimacie z wyraźną porą suchą. Kwitnie w styczniu, co w jej ojczyźnie wypada w środku lata. W uprawie na półkuli północnej bywa traktowana zarówno jako roślina o wegetacji zimowej, jak i letniej. Może to zależeć nawet od konkretnego egzemplarza. Ważne jest całkowite zasuszenie w okresie spoczynku, który zaczyna się, gdy liście zaczynają żółknąć i trwa 6-9 miesięcy, do momentu samorzutnego początku wegetacji. Jeżeli roślina nie zaczyna samorzutnego wzrostu, można przerwać okres spoczynku przez podlewanie raz na miesiąc. W okresie wegetacji rośliny podlewa się obficie, ale podłoże musi być bardzo przepuszczalne (50% piasku i żwiru). Jako gatunek górski (2700 do 3000 m npm.), lubi niskie temperatury, ale powyżej 5 stopni. Paramongaja wyglądem przypomina narcyza z grupy trąbkowych, tyle że znacznie powiększonego. Liście, szarozielone z niebieskim odcieniem, mogą osiągać 60-75 cm, pęd kwiatowy około pół metra, kwiat może mieć do 22 cm średnicy, z wydatnym przykoronkiem o długości 8 cm. Kwiaty są żółte, pachnące, wyrastają pojedynczo, rzadziej po dwa na pędzie. Roślina bez wątpienia bardzo efektowna, choć dość trudna w uprawie.

Rodzaj Phaedranassa obejmuje 9 gatunków, z czego 6 pochodzi z Ekwadoru, inne z Kolumbii, Kostaryki i Peru. Obejmuje gatunki górskie (800 do 3000 m npm), przystosowanym do pory suchej w lecie. Liście roślin tego rodzaju są tzw. pseudoogonkowe, przypominają więc liście eucharisa. Na około 30 cm pędach rozwijają się wiosną kwiatostany, złożone z kilku do kilkunastu kwiatów, mających kształt zwisających, wąskich dzwonków, kilkucentymetrowej długości. Kwiaty są najczęściej w różnych odcieniach czerwieni lub żółte, z zielonymi końcami płatków. Są łatwe w uprawie doniczkowej, pod warunkim zachowania odpowiedniego okresu spoczynku (minimum dwa miesiące, w lecie). Kwitną wiosną, ale mogą zakwitnąć drugi raz, jesienią, po ponownym rozpoczęciu podlewania. W zimie temperatura powinna być obniżona, ale powyżej 5 stopni.