Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: Nar-Ne

Narcyzy to rośliny należące do kladu euroazjatyckiego amarylkowatych. Rodzaj Narcissus pochodzi głównie z zachodniej części rejonu śródziemnomorskiego, szczególnie z półwyspu iberyjskiego, jednak niektóre gatunki występują w całej południowej Europie i umiarkowanych rejonach Azji, aż po Japonię oraz w północno-zachodniej Afryce. Być może są one naturalizowane na tych obszarach w czasach starożytnych i średniowieczu.
Nazwa
narkissos była stosowana już w starożytnej Grecji. Jej pochodzenie kojarzy się zwykle ze słowem narkoe - drętwieć, tężeć, co może się wiązać z toksycznym działaniem narcyzów, zawierających znaczne ilości alkaloidów. Część autorów podważa jednak taką etymologię.

Opisano co najmniej 90 gatunków narcyzów, dziesiątki odmian, form i naturalnych hybryd. Lista nazw botanicznych i spotykanych synonimów zajmuje 14 stron druku ( www.rhs.org.uk/research/registerpages/daffspecies.pdf ). Grupuje się je w 10 sekcji (International Daffodil Register and Classified List (1998)).
Narcyzy - rodzaj
Narcissus - są od stuleci uprawiane jako rośliny ogrodowe, doniczkowe i na kwiaty cięte. Istnieją liczne towarzystwa miłośników, hodowców i ogrodników specjalizujących się w narcyzach. Lista odmian oficjalnie zarejestrowanych liczy zapewne ponad 20 000. Dzieli się je na 12 grup (plus narcyzy "botaniczne"). W naszych warunkach, narcyzy sadzi się na przełomie VIII-IX, ze względu na długotrwałe ukorzenianie się. Wymagają przepuszczalnego podłoża, wskazane jest okrycie na zimę. Kwitną wiosną, w IV-V, równolegle z rozwojem liści. Po przekwitnieniu zaczynają zasychać. W jednym miejscu uprawia się je zwykle 2-3 lata. Cebule wykopuje się na przełomie VI-VII. Usuwa się resztki liści, uszkodzone korzenie, a przede wszystkim cebule wykazujące objawy chorobowe. Cebule przechowuje się w suchych, przewiewnych pomieszczeniach, najlepiej w temperaturze 17-20 stopni.

Kwiaty narcyzów charakteryzuje obecność przykoronka, który powstaje przez nietypowy, wtórny przyrost merystemu okwiatu. Tego typu przykoronek występuje u amarylkowatych jeszcze tylko u chilijskiego rodzaju Placea. Przykoronki u innych rodzajów są strukturami innego pochodzenia. Cebule narcyzów tworzą zawiązek kwiatostanu i liści na następny rok z wierzchołka wzrostu, znajdującego się na piętce, u podstawy pędu kwiatowego. Przekształca się on stopniowo w nową cebulę przybyszową, a cebula mateczna stopniowo obumiera. Dodatkowe cebule przybyszowe mogą powstawać z wierzchołków wzrostu znajdujących się między łuskami cebuli. 
Liście narcyzów są gładkie lub prążkowane, równowąskie, szarozielone. Kwiaty mają barwę od białej i kremowej do żótej (rzadziej różową, wyjątkowo: zieloną), a przykoronki: od białej, przez żółtą i pomarańczową, do czerwonej.

Nazwa rodzaju Nerine pochodzi od imienia nimfy lub Nereidy z mitologii greckiej. Rodzaj Nerine obejmuje około 25 gatunków pochodzących z południowej Afryki (RPA, Namibia, Botswana, Lesotho). Wiele z nich jest zagrożonych wyginięciem, choć w ostatnich latach podjęto kilka inicjatyw ochrony naturalnych stanowisk tych roślin na terenech prywatnych farm.

Zależnie od cyklu życiowego, nerine można podzielić na trzy grupy: o wzroście zimowym, letnim lub wiecznie zielone. Najpopularniejszy gatunek, N. bowdenii, ma letni okres wzrostu i może być uprawiany w gruncie, w ciepłych, osłoniętych miejscach, w przepuszczalnym podłożu, choć raczej jest to w naszym klimacie gatunek szklarniowy. 6-12 dość dużych, różowych kwiatów, rozwija się na 45 cm pędzie, który wyrasta z cebuli późnym latem lub jesienią. Nerine nie lubi wysokich temperatur. Nerine sarniensis ma piękne promieniste kwiaty, o wygiętych, pofalowanych płatkach, zebrane po kilka-kilkanaście w kwiatostanie. Kwiaty są barwy od różowej do czerwonej i rozwijają się jesienią, równolegle z wyrastaniem liści. Wiosną roślina zasycha i wchodzi w okres spoczynku. W naszych warunkach jest trudna w uprawie, bowiem jej wzrost przypada na miesiące zimowe, kiedy powinna być intensywnie oświetlona i podlewana mocno, każdorazowo po całkowitym wyschnięciu przepuszczalnego podłoża. W lecie musi być całkiem zasuszona. Do gatunków wieczniezielonych, nadających się do uprawy doniczkowej należy N. masoniorum, gatunek dużo mniejszy od pozostałych. Kwitnąca nerina przypomina azjatycki rodzaj Lycoris, chociaż nie jest z nim blisko spokrewniona.
Nerine sarniensis jest określana jako Guernsey Lily. Na wyspie Guernsey jest znana w uprawie, może nawet naturalizowana, od XVII w., choć historia o pochodzeniu jej cebul z rozbitego dawno temu statku jest uważana przez fachowców za jedną z legend botanicznych.

Swoją drogą, niedaleka wyspa Jersey ma również "swoją" Jersey lily: Amaryllis belladonna (według innych autorów: Nerine bowdenii).