Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: I-Nam

Nazwa rodzaju Ismene pochodzi od postaci z mitologii greckiej. Rodzaj Ismene, opisany w 1821 r., włączono później do rodzaju Hymenocallis. Badania filogenetyczne, prowadzone w latach 90-tych XX wieku, wykazały jednak, że należy go ponownie wyodrębnić jako osobny takson. Włączono do niego również gatunki należące wcześniej do rodzajów Elisena i Pseudostenomesson, rozpatrywane obecnie jako podrodzaje. Wszystkie pochodzą z obszaru Andów: z Peru, Ekwadoru i Boliwii. Kwiaty, podobnie jak u hymenokallisa, mają długie, zwykle nieco szersze płatki i duży przykoronek. Są białe lub żółte. Rozwijają się na wiosnę, po okresie zimowego spoczynku. Uprawiane są w gruncie, jako typowe rośliny letnie: cebule sadzi się na początku lub w połowie maja, w ciepłym, słonecznym miejscu o przepuszczalnym podłożu. Kwiaty pojawiają się w czerwcu lub na początku lipca, równocześnie z rozwojem liści. Pędy kwiatostanowe osiągają, zależnie od gatunku, 40-100 cm, liście - do 60 cm. We wrześniu rośliny zaczynają zasychać - należy je wtedy wykopać i po oczyszczeniu z resztek liści przechowuje się w suchym piasku. W uprawie spotyka się najczęściej mieszańce, I. x festalis = I. narcissiflora x I. longipetala, w tym kultiwar 'Zwanenburg', I. x spofforthiae = I. narcissiflora x I. amancaes, w tym 'Sulphur Queen' i 'Pax', I. longipetala (syn. Elisena longipetala) oraz I. narcissiflora (syn. I. calathina).

Lapiedra. Nazwa dedykowana botanistce Marii J. Lapiedra. Lapiedra to jednogatunkowy rodzaj: L. martinezii to nieduże rośliny o białych (z zielonymi prążkami), promienistych, około 2 cm kwiatach, które wyrastają po 3-10 na 10-20 cm pędzie. Kwitną w sierpniu-wrześniu, w tym czasie wypuszczają 2-3 wąskie, długości do 20 cm liście, ciemnozielone, z jaśniejszym prążkiem. Rosną na wapiennych skałach w południowo-wschodniej Hiszpanii i Maroku.

Leptochiton jest pochodzącym z Andów rodzajem, blisko spokrewnionym z ismeną. Występuje w Peru i Ekwadorze. Budową kwiatów bardzo przypomina ismenę, ma większy przykoronek.


Rodzaj Leucojum zaczerpnął nazwę swą od greckich słów leucos - biały i ion - fiołek (a może: leukoeion - "białe oko"?). W rodzaju Leucojum, po wyodrębnieniu rodzaju Acis pozostały dwa gatunki: L. vernum - śnieżyca wiosenna i L. aestivum - śnieżyca letnia. Są to gatunki występujące głównie w Europie południowej i środkowej, oraz w Azji, aż po Kaukaz. W Polsce śnieżyce można znaleźć w górach i na południu kraju. Oba gatunki są często spotykane w uprawie ogrodowej. Lubią przepuszczalne podłoże, które nie powinno przesychać w okresie wegetacji. Dobrze rosną w cieniu, ale nie bezpośrednio pod drzewami lub krzewami. Śnieżyca wiosenna kwitnie wczesną wiosną (marzec), a letnia, w maju-czerwcu. Pierwsza ma kwiaty osadzone pojedynczo, rzadziej po dwa, na około 20-30 cm pędach, druga: zebrane po kilka (4-8) w kwiatostanach, na pędach osiągających nawet 50 cm. Kwiaty mają kształt zwisających dzwonków, o białych, około 2 cm płatkach z zielonymi lub żóltymi plamkami. Podobnie jak śnieżyczki, można uzyskać rośliny kwitnące w doniczkach, wcześniej niż w gruncie, jeżeli na jesieni umieści się je w pomieszczeniu o temperaturze około 10 stopni.


Lycoris. Nazwa pochodzi od mitologicznej Nereidy Lycorias lub od starożytnej, rzymskiej aktorki Lycoris.
Rodzaj ten występuje w Azji, od Pakistanu do Korei i Japonii. Obejmuje około 20 gatunków. W Chinach i Japonii likorysy są w uprawie od stuleci, stąd znaczna liczba różnego rodzaju hybryd, z których wiele rozmnaża się wyłącznie wegetatywnie. Najpopularniejszy w uprawie jest L. radiata, w tym sterylna forma triploidalna. Likorysy kwitną na przełomie lata i jesieni. Zależnie od gatunku. liście rozwijają wiosną lub zimą. Do uprawy w naszych warunkach nadają się praktycznie tylko gatunki o ulistnieniu wiosennym. Wymagają one przy tym całkowitego zasuszenia poza okresem wegetacji. W cieplejszych rejonach można próbować uprawy likorysów w gruncie, w warunkach takich jak amarylisy (sadzone płycej), można też uprawiać je w doniczkach, w zimnych szklarniach, w temperaturze powyżej 6 stopni. Typowym terminem sadzenia cebul jest lato (od lipca do września), dobre rezultaty daje też ostrożne przesadzenie całych roślin w okresie wegetacji.

W Japonii, Lycoris radiata, znany pod nazwą Higan-bana, kwitnie w stanie bezlistnym, w okolicy równonocy jesiennej (jap. Higan). Rośnie na skrajach pół, w przydrożnych rowach itp. Według starych wierzeń jest rośliną z raju, stąd często uprawiany jest na cmentarzach.
Likorysy mają liście równowąskie, długości około 30-35 cm. Na pędach od 30 do 80 cm rozwijają się kwiatostany, zawierające kilka-kilkanaście kwiatów o średnicy 7-10 cm. Kwiaty są zwykle mniej lub bardziej grzbieciste, z płatkami wąskimi, często pofalowanymi, barwy białej, różowej, czerwonej, cielistej, żółtej, pomarańczowej, a nawet fioletowo-niebieskiej. Doskonale nadają się na kwiaty cięte. Są podobne do południowoafrykańskich Nerine, choć nie są z nimi blisko spokrewnione. Cebule likorysów są trujące, ze względu na dużą zawartość likoryny.
W literaturze można znaleźć niepotwierdzone informacje o krzyżówkach likorysa z hipeastrum i z kliwią.

Mathieua. Gatunek Mathieua galanthoides został opisany w 1853 r., na podstawie okazu przysłanego do Niemiec z Peru przez Józefa Warszewicza i uprawianego przez L. Mathieu. Do dziś zachował się tylko jeden, uszkodzony okaz zielnikowy w Muzeum Botanicznym Berlin-Dahlem. Nie udało się odnaleźć innych okazów ani w uprawie, ani w naturze. Gatunek i rodzaj uznano za wymarły.

Dwa gatunki rodzaju Namaquanula, z których jeden nie jest jeszcze oficjalnie opisany, występują w RPA i południowej Namibii. Opisana w 1985 r. N. bruce-bayeri była przez pewien czas klasyfikowana jako Hessea bruce-bayeri, a w 2001 r. ponownie wydzielona na podstawie badań filogenetycznych. Jest to niewielka roślina, która w stanie bezlistnym wypuszcza ciemnoczerwony pęd kwiatostanowy, z którego na takiej samej barwy szypułkach wyrasta kilka czerwonych, promienistych kwiatów o wąskich płatkach. Liście rozwijają się w czasie zimowej pory deszczowej.