Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: He-Hy

Nazwa rodzaju Hessea dedykowana jest XVIII-wiecznemu botanikowi i podróżnikowi P. Hesse. Rodzaj Hessea obejmuje 13 gatunków, pochodzących z Południowej Afryki, spokrewnionych z rodzajami Crossyne, Namaquanula i Strumaria. Są to niewielkie rośliny (wysokość: kilkanaście cm, średnica kwiatów: 2-3 cm), które letnią porę suchą przeczekują w formie cebul. Jesienią rozwijają liście, które całkowicie zasychają na wiosnę, po przekwitnięciu. W uprawie wymagają całkowitego zasuszenia w lecie. Kwiaty drobne, promieniste, od białych do ciemnoróżowych, często z ciemniejszym środkiem, tworzące półkulisty baldaszek.


Nazwa rodzaju Hieronymiella dedykowana została botanikowi G. H. E. W. Hieronymusowi (1846-1921). Rodzaj Hieronymiella to 6 gatunków, spokrewnionych z chlidantusem i eustefią. Występuje w górach, w północno-zachodniej Argentynie i Boliwii. Wąskie liście przypominają liście narcyzów. H. aurea ma kwiatostan złożony z 5-10 dużych, pachnących kwiatów, które wyglądem również przypominają narcyzy: są żólte i mają duży, trąbkowy przykoronek. Inne gatunki mają kwiaty różnych barw: białe, szerokootwarte, z charakterystycznym, płaskim, podzielonym przykoronkiem (H. clidanthoides), do czerwonych, trąbkowych (H. argentina).


Rodzaj Hippeastrum, którego nazwa pochodzi od greckich słów hippeus, hippeos - jeździec, rycerz i astron - gwiazda, obejmuje około 60 gatunków. Jest chyba najpopularniejszym przedstawicielem rodziny, kojarzonym do dziś przez wiele osób z nazwą "amarylis", choć z południowoafrykańskim amarylisem łączy go dość dalekie pokrewieństwo (oraz "poplątana" historia nazwy - patrz: Opis rodziny). Pochodzi z Ameryki Południowej, z obszaru od Argentyny po Meksyk, głównie z Brazylii. Istnieją nawet gatunki rosnące jako epifity w wilgotnych, górskich lasach Brazylii. Hippeastrum jest rośliną o dużych cebulach, z których wyrastają dość szerokie liście. Na jednym lub dwóch pędach kwiatostanowych rozwija się 2-6 kwiatów, które zależnie od gatunku są mniej lub bardziej grzbiecistosymetryczne, rzadko - promieniste. Symetria grzbiecista jest szczególnie mocno zaznaczona u gatunków zapylanych przez kolibry. Kwiaty mają często kształt krótszej lub dłuższej trąbki. Płatki u gatunków botanicznych są zwykle wąskie. Barwa: od białej i zielonej, przez pomarańczową, różową, do czerwonej. Częste są kwiaty z ciemniejszym prążkowaniem lub gardzielą.

W Europie zaczęto uprawiać hipeastrum w początkach XVIII wieku (H. reginae). W 1799 r., w Anglii, niejaki Johnson otrzymał hybrydę H. reginae x H. vittatum, która pod nazwą H. x johnsonii była popularna w uprawie jeszcze w połowie XX w. W roku 1830 znano już około 100 krzyżówek hipeastrum. Obecnie są uprawiane setki różnych mieszańców, o cechach wręcz "programowanych" przez hodowców z całego świata: kwiaty białe, różowe, czerwone, fioletowe, żółte, zielone, jednobarwne lub żyłkowane w różnych kolorach, olbrzymie (powyżej 20 cm średnicy, na pędach ponadpółmetrowych), średnie i miniaturowe, pojedyncze lub pełne, symetryczne lub fantazyjnych kształtów, pojawiające się raz w roku lub kilkakrotnie, rośliny o liściach jednolitych lub prążkowanych... Kiedy pod koniec XX w. pojawiło się zapotrzebowanie zaawansowanych amatorów na gatunki botaniczne hipeastrum, okazało się, że wiele z nich praktycznie zniknęło ze swoich naturalnych siedlisk, zarówno ze względu na postępujące wycinanie lasów, jak i ze względu na rabunkowe pozyskiwanie cebul w przeszłości.

Hipeastra hybrydowe są bardzo łatwe w uprawie. Wymagają jasnego miejsca, ale nie bezpośrednio nasłonecznionego. Dobrze rosną np. wystawione do ogrodu, w lekko zacienionym miejscu. W okresie wegetacji należy je regularnie podlewać i zasilać. Od września należy zakończyć podlewanie (niektórzy zalecają wcześniejsze przerwanie wegetacji). Po wstępnym zasuszeniu roślin wskazane jest obcięcie liści kilka centymetrów nad cebulą i ustawienie doniczki w miejscu suchym, dość chłodnym i zacienionym (tu niektórzy autorzy twierdzą, że kluczowe jest zimowe zmniejszenie temperatury, a nie całkowite zasuszenie, czy obcinanie liści; istnieje wiele kwitnących okazów, które w ogóle nie były zasuszane). Na wiosnę należy przenieść doniczkę do cieplejszego, jasnego pomieszczenia i lekko podlać. Regularne podlewanie zaczyna się po przekwitnięciu, gdy cebula wypuści nowe liście. Podręczniki kwiaciarskie podają sposoby na uzyskanie kwiatów na konkretny termin. Wymaga to zwykle dość precyzyjnego regulowania temperatury.

Hymenocallis. Nazwa zaczerpnięta od greckich słów hymen, hymenos - skóra i kallos - piękny (ze względu na okazały przykoronek). Jest blisko spokrewniony z andyjskimi rodzajami Ismene i Leptochiton, które do niedawna były do niego wlączane. Pochodzi głównie z Ameryki Środkowej, od Wenezueli, Meksyku i Karaibów, po południowe stany USA, z jednym gatunkiem występującym w zachodniej Afryce. Obejmuje około 50 gatunków (niektórzy podają nawet do 80).
Kwiaty hymenokallisów są najczęściej białe, z długimi, wąskimi płatkami i charakterystycznym, niedużym, błoniastym przykoronkiem, powstałym przez zrośnięcie nasad pręcików. Liście są różnych kształtów, zależnie od gatunku, na ogół dość duże, niezasychające na zimę.

Uprawa hymenokallisów wymaga znajomości pochodzenia danej rośliny. Gatunki z Karaibów i USA wymagają podlewania przez cały rok, niektóre - pochodzące z bagien - powinny wręcz okresowo stać w wodzie. Inne, głównie meksykańskie, pochodzą z obszarów jedynie okresowo mokrych i wymagają bardziej suchego okresu spoczynku. Rośliny spotykane u nas, w uprawie doniczkowej (Hymenocallis caribaea, H. latifolia), wymagają dobrego nawadniania w lecie, w miejscu zacienionym. W zimie wytrzymują w pomieszczeniach o temperaturze około 10 stopni, przy minimalnym podlewaniu. Kwitną późnym latem.