Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: G-Ha

Nazwa rodzaju Galanthus pochodzi od greckich słów gala - mleko i anthos - kwiat. Polska nazwa: śnieżyczka może być kojarzona nie tylko z kolorem kwiatów, ale - przede wszystkim - z bardzo wczesnym okresem kwitnienia gatunku G. nivalis - śnieżyczka przebiśnieg. 
Obejmuje około 20 gatunków, rosnących dziko od Pirenejów przez północną i wschodnią część rejonu Morza Śródziemnego, po Zakaukazie i Iran. Należą do nielicznych rodzajów amarylkowatych, znoszących zimowanie w gruncie, w strefie klimatu umiarkowanego. 
W budowie kwiatów charakterystyczne są płatki wewnętrznego okółka: wcięte, z charakterystycznymi, zwykle zielonymi plamkami, dwa razy krótsze od płatków okółka zewnętrznego. U odmian pełnych płatki wewnętrzne są zwielokrotnione. 
Śnieżyczki są lubianymi, powszechnie uprawianymi roślinami ogrodowymi. Najlepiej czują się na stanowiskach lekko ocienionych, o przepuszczalnym, niezbyt wilgotnym podłożu. Cebule sadzi się jesienią i uprawia w jednym miejscu przez kilka lat.

Rodzaj Gethyllis obejmuje ponad 30 gatunków, występujących w południowej Namibii i zachodniej części RPA, na terenach o bardzo słabych opadach zimowych i suchym lecie. Rośliny te przystosowały się doskonale do tak niesprzyjających warunków. W porze deszczowej wytwarzają wąskie, szarozielone liście, zebrane w kępkę na kształt pędzla lub poskręcane spiralnie, u niektórych gatunków owłosione. W porze suchej wytwarzają nieduże, białe lub różowe kwiaty, u większości gatunków pojedyncze, wyrastające bezpośrednio z cebuli, tak że zalążnia pozostaje pod ziemią (co, prawdopodobnie, zapewnia jej niższą od otoczenia temperaturę), gdzie również rozwija się owoc, wyrastający nad powierzchnię dopiero przy wzroście liści. Resztki zaschniętych liści chronią delikatny kwiat przed kontaktem z nagrzanym gruntem. Kwiaty pojawiają się zwykle masowo, po przejściu chłodnego frontu atmosferycznego (według niektórych autorów, rośliny reagują na zmiany ciśnienia), co ma zapewnić najlepsze warunki do zapylenia. Podobnie jak inne rośliny cebulowe z półpustyń zachodniej RPA, getylisy są trudne do znalezienia w swoich siedliskach - kwitnienie wyprzedza o kilka miesięcy owocowanie i wzrost liści, rośliny są przy tym niewielkie: rzadko przekraczają 15 cm, nadziemna część kwiatu waha się pomiędzy 2 a 7 cm . Jak wynika z powyższego, uprawa getylisów jest wyjątkowo trudna, wymaga stworzenia roślinom warunków przypominających ich naturalne środowisko. 
Nazwa pochodzi od greckiego
gethyon, co oznacza cebulę lub por - wydłużona szyjka cebuli getylisa, otoczona zaschniętymi nasadami liści może przypominać wyglądem pora. Charakterystyczna dla kwiatów wielu gatunków getylisa jest wyjątkowa, duża liczba pręcików, nawet 18 do ponad 30. Podłużne, jagodowate owoce długości kilku centymetrów zawierają liczne, niewielkie, okrągłe nasiona. Z najnowszych badań filogenetycznych wynika, że niektóre gatunki rodzaju Gethyllis są bliżej spokrewnione z rodzajem Apodolirion niż z pozostałymi gatunkami własnego rodzaju. Należy się zatem spodziewać zmian w ich systematyce. 
Nalewki z aromatycznych owoców i wyciągi z kwiatów getylisów znalazły zastosowanie w medycynie ludowej, a same suszone owoce bywały stosowane do "nawaniania" pomieszczeń, czy szaf z odzieżą.


Nazwa rodzaju Griffinia upamiętnia angielskiego ogrodnika i botanika D. Griffina. 15 gatunków rodzaju Griffinia pochodzi z Brazylii, głównie z lasów deszczowych. Obok rodzaju Worsleya należą do nielicznych przedstawicieli rodziny, kwitnących na niebiesko i fioletowo. Grifinie są w naturze zagrożone wygnięciem ze względu na postępujące wycinanie lasów w Brazylii.
Większość gatunków ma kwiaty silnie zygomorficzne, z jednym płatkiem odchylonym od grupy pozostałych pięciu, fioletowe, fioletowo-białe, niebieskie lub białe (podrodzaj
Hyline - białe kwiaty, otwierające się nocą). U niektórych gatunków brak jednego z pręcików. Liście są zwykle szerokie, ciemnozielone, czasem jasno nakrapiane, zwykle ogonkowe.
Griffinie mogą być uprawiane jako rośliny szklarniowe, wymagają cienistego stanowiska, przepuszczalnego podłoża i ciepłego, wilgotnego mikroklimatu. W krajach o ciepłym, wilgotnym klimacie są często uprawiane w gruncie. Choć większość gatunków nie przechodzi wyraźnego okresu spoczynku, niektóre wymagają obniżenia temperatury w zimie i kilkutygodniowego zmniejszenia podlewania w lecie.

Habranthus. Nazwa pochodzi od greckich habros - elegancki, uroczy i anthos - kwiat. Rodzaj Habranthus obejmuje co najmniej 14 gatunków, w tym zaliczane wcześniej do odrębnych rodzajów Haylockia i Pyrolirion. Jest blisko spokrewniony z rodzajem Zephyranthes, od którego różni się, m. in., budową kwiatów i nasion. Występuje od Ameryki Południowej, przez Środkową, po południowe stany USA. Ma kwiaty pojedyncze, kilkucentymetrowe, ustawione pod kątem do pędu (u zefirantesa - prosto do góry), barwy od białej przez różową, do liliowej lub żółte do pomarańczowych. Szczególnie ładne są kwiaty H. tubispathus - wewnątrz żółte z brązową gardzielą, z zewnątrz brązowe. Pęd kwiatowy i wąskie, "trawiaste" liście osiągają do około 20 cm. Uprawia się je podobnie jak zefirantesy, w doniczkach lub w gruncie, najlepiej sadzone w kępach po kilkanaście cebul. Lubią stanowiska słoneczne, z przepuszczalnym podłożem.

Z roślin zaliczanych wcześniej do odrębnego rodzaju Pyrolirion (od greckiego "lilia z ognia") najbardziej znany jest P. aureum (obecnie: Habranthus aureus), który ma pojedyncze, żółte kwiaty z brązowymi prążkami, podobne do kwiatów zefirantesa. Pochodzenie: Andy - Peru, Boliwia. W Europie uprawiany w zimnej szklarni.


Haemanthus. Nazwa wywodzi się od greckich słów haima - krew i anthos - kwiat, związana jest z kolorem kwiatów niektórych gatunków - pierwszy, opisany w Europie, w 1605 r. gatunek, to H. coccineus. Rodzaj Haemanthus obejmuje 22 gatunki pochodzące z RPA i Namibii, w większości zagrożone wyginięciem. Nazwą tą do niedawna obejmowano tak znane rośliny, jak krasnokwiat Katarzyny, który obecnie zaliczany jest do odrębnego rodzaju Scadoxus. Do rodzaju Haemanthus
należą rośliny cebulowe, wytwarzające szerokie, grube, równowąskie liście, wyrastające bezpośrednio z cebuli. Kwiatostan, złożony z małych kwiatów, otoczonych czterema lub więcej podsadkami, sprawia wrażenie jednego, dużego kwiatu - barwne, niezasychające podsadki stanowią główną powabnię. Kwitnie równocześnie z rozwojem liści, na początku zimowej pory deszczowej. Owoce rodzi jagodowate, barwne, z owalnymi, mięsistymi nasionami.  
W uprawie kwitnie zwykle późnym latem. Często spotykanym gatunkiem jest bardzo łatwy w uprawie
H. albiflos, zwany "językami teściowej", z niepozornymi, białymi kwiatami. Inne gatunki kwitną na czerwono lub różowo. Większość wymaga warunków jak inne amarylkowate z Południowej Afryki, jedynie H. albiflos (i podobne gatunki) powinien mieć stanowisko cieniste i nie zasusza się go całkowicie, pamiętać jednak należy o bardzo przepuszczalnym podłożu (nawet do 50% piasku).


Rodzaj Hannonia zawiera tylko jeden gatunek H. hesperidum, pochodzący z Maroka, gdzie rośnie na skalistych terenach nadbrzeżnych. Niewielkie to rośliny o wąskich liściach (20 cm x 2 mm) i promienistych kwiatach, o wąskich płatkach barwy białej lub zielonkawej (płatki z zielonym paskiem na zewnętrznej stronie). Kwitnie późnym latem lub jesienią. Około 3 cm średnicy kwiaty, osadzone po kilka na 10 cm pędzie trwają jeden dzień.


Hannonia bywa uprawiana w zimnych szklarniach, w bardzo piaszczystym podłożu, nawadnianym oszczędnie w zimie, zasuszanym w lecie.