Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: A-Bo

Rodzaj Acis został utworzonyw 1807 r. W latach 1880-ych przeniesiono gatunki tej rośliny do rodzaju Leucojum. Najnowsze badania wykazały jednak, że gatunki te są dalej spokrewnione z innymi gatunkami Leucojum, niż - uznawane za odrębny rodzaj - gatunki Galanthus. Dlatego w 2004 roku ponownie wyodrębniono rodzaj Acis z ośmioma gatunkami, z których ważniejsze to: Acis autumnalis, syn. Leucojum autumnale, bardzo podobne do śnieżycy wiosennej, ale mniejsze, delikatne, kwitnące od lata do jesieni, pochodzące z zachodniej części regionu śródziemnomorskiego. Acis tingitana, syn. Leucojum tingitanum, trudniejsze w uprawie, pochodzące z północnej Afryki (Maroko). Acis nicaeensis, syn. Leucojum nicaeense, pochodzące z południowo-wschodniej Francji, nieduże rośliny, kwitnące późną wiosną, z kwiatami czysto białymi.


Amaryllis. Nazwa pochodzi od imienia pięknej pasterki sycylijskiej, opiewanej przez Wergiliusza. Amaryllis belladonna pochodzi z Południowej Afryki. Rośnie w mniejszych lub większych skupiskach, głównie w południowo-zachodniej i południowej części Kraju Przylądkowego. W przeszłości nazwa Amaryllis była często mylnie używana dla pochodzącego z centralnej i południowej Ameryki rodzaju Hippeastrum. W cieplejszych rejonach uprawiany w gruncie (we Włoszech znany już na początku XVII w., pod nazwą Donna bella, obecnie liczne odmiany są uprawiane m. in. w Kalifornii), u nas - jako roślina doniczkowa (pojemnikowa). Kwitnie późnym latem. W naturalnych warunkach kwitnie tylko w sprzyjających latach (masowo - tylko po pożarach buszu, ściślej: fynbosu), na początku pory deszczowej (II-IV), wypuszczając później liście (szerokości 2, a długości 35-45 cm). Na około półmetrowym, pełnym pędzie rozwija się do 12 kwiatów, w kształcie trąbki o długości 10 i średnicy 8 cm, barwy od białej do ciemnoróżowej - zależnie od odmiany. Wymaga dużej doniczki i niezbyt silnego zasilania nawozami dla roślin kwiatowych. Możliwa jest też uprawa w gruncie, w słonecznym, osłoniętym miejscu, w przepuszczalnym podłożu. Cebule sadzi się wtedy na głębokość 25 cm, najlepiej w maju, choć wtedy roślina wypuszcza liście dopiero w następnym sezonie. Możliwe jest też sadzenie jesienią, pamiętać należy o dokładnym okryciu na zimę (jednakże w naszych warunkach klimatycznych zawsze jest to dość ryzykowna metoda uprawy). Liście rozwijają się wiosną i zasychają zwykle jeszcze przed kwitnieniem, które zaczyna się w sierpniu. Znane są liczne odmiany uprawne oraz krzyżówki ze spokrewnionymi rodzajami Nerine, Crinum i Brunsvigia.

Amaryllis paradisicola - gatunek mało znany, opisany w 1998 r. Występuje na suchym obszarze Richtersveldu, kwitnie po obfitych jesiennych deszczach.


Ammocharis. Nazwa pochodzi od greckich słów ammo - piasek i charis - gracja, piękno. Sześć gatunków tego rodzaju pochodzi z Afryki południowej i zwrotnikowej. Najbardziej znany jest Ammocharis coranica. Szarozielone, taśmowate liście rozkładają się w okresie wegetacji płasko na powierzchni gruntu. Później rozwija się półkulisty kwiatostan, z pachnącymi, czerwonymi kwiatami. W uprawie wymaga suchego okresu spoczynku, w czasie którego znosi nawet krótkie spadki temperatury nieco poniżej 0 stopni. Przy przesadzaniu należy zachować bryłę korzeniową, bowiem od wielkości korzeni zależy kwitnienie rośliny.
W ostatnich latach, do rodzaju Ammocharis włączany jest gatunek A. longifolia, opisywany wcześniej jako Cybistetes longifolia. Rodzaj, którego nazwa pochodziła od greckiego kybistetes, co ma związek z odpadaniem i toczeniem się przekwitłych kwiatostanów, zawierał tylko jeden gatunek, C. longifolia, znany już Linneuszowi, ale wyodrębniony w 1939 r. Jest blisko spokrewniony z Crinum i - bardzo blisko - z innymi gatunkami rodzaju Ammocharis, do którego został ponownie włączony. Pochodzi z zachodniej części RPA i Namibii, z rejonów o bardzo skąpych opadach. Kwiaty przypominają Crinum lub amarylisa, wyrastają po 20 i więcej na krótkim (do 30 cm) pędzie, przed wypuszczeniem liści. Są pachnące, o średnicy około 8 cm, otwierają się najpierw jako białe, następnie w ciągu doby zmieniają barwę na różową i pozostają takie przez kilka tygodni, zależnie od temperatury. W uprawie wymaga żyznego, bardzo dobrze zdrenowanego podłoża i zachowania w lecie okresu suszy.


Rodzaj Boophone jest rozpowszechniony w Afryce Południowej, częściowo tropikalnej. Z dwóch (trzech?) gatunków najczęściej spotykany jest B. disticha. Nazwa, pochodząca od greckich słów bous - wół i fonos - zabójstwo, związana jest z silnie toksycznym działaniem cebul tej rośliny. Cebule rosną często na powierzchni gruntu i mogą osiągać do 30 cm średnicy. Szarozielone liście, taśmowe lub o pofalowanych brzegach, osiągają często dużą długość i układają się na kształt wachlarza. Kulisty kwiatostan, złożony z około setki kwiatów, przypomina wyglądem kwiatostan skadoksusa, popularnie zwanego hemantusem Katarzyny (krasnokwiat Katarzyny). Po przekwitnięciu i zawiązaniu nasion, pęd kwiatostanowy zasycha i odłamuje się, a kulisty owocostan może toczyć się popychany przez wiatr. "Po drodze" wysypuje nasiona. Roślina potrzebuje od wykiełkowania do zakwitnięcia siedem i więcej lat, co jest zadziwiające, tym bardziej że większość cebul nie tworzy odrostów i rozmnaża się wyłącznie generatywnie. Wymaga dużego pojemnika i powinna być przesadzana jak najrzadziej. Boophone jest rośliną regionów suchych, dlatego w uprawie wymaga bardzo dobrego drenażu i ostrożnego podlewania (spotykana jest w kolekcjach sukulentów). Zwłaszcza Boophone ernestii-ruschii, pochodzące z górzystych pustyń południowej Namibii, powinno być uprawiane w bardzo suchym, piaszczystym podłożu. Jego kwiatostany, o średnicy 45-60 cm, również niebieskawe liście są z pewnością warte wysiłku. W okresie spoczynku, wysuszone rośliny znoszą dobrze niskie temperatury, konieczne do zawiązania kwiatów, wytrzymują nawet chwilowe spadki temperatury do kilku stopni poniżej zera.