Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: R-S

Rodzaj Rauhia jest blisko spokrewniony z rodzajem Phaedranassa. Nazwa jest dedykowana znanemu botanikowi niemieckiemu, Wernerowi Rauhowi (1914-2000), znanemu również miłośnikom kaktusów. 4 gatunki rauhii rosną w górach północnego Peru, na wysokości 500-1500 m npm, w regionie o bardzo suchej zimie, w sąsiedztwie kaktusów, wśród kamieni i na urwiskach. Rośliny mają niewielkie, owalne liście, często jasno nakrapiane. Kwiaty wąskie, dzwonkowe, białe i białozielone.
W uprawie traktuje się je jak typowe kserofity, z suchym okresem spoczynku w zimie. Otrzymano hybrydy międzyrodzajowe rauhii z eukrozją i fedranassą.

Rodzaj Rhodophiala obejmuje około 30-40 gatunków (o różnym stopniu pokrewieństwa filogenetycznego, co wróży zmiany w ich systematyce). Pochodzą one z Chile, Argentyny, Urugwaju i Boliwii. Wyglądem kwiatów przypominają miniaturowe hipeastrum, a liści - powiększony habrantus lub zefirantes. Kwiaty mają trąbkowe o wielkiej różnorodności barw i odcieni: od białych, przez żółte, różowe, kremowe, liliowe, do ciemnoczerwonych. 
W uprawie rodofiale dzielą się na grupy, zależnie od okresu wegetacji. Gatunki chilijskie rosną w zimie, a w lecie wymagają suchego okresu spoczynku. Kwitną jesienią, przed wypuszczeniem liści lub wiosną, pod koniec wegetacji. Wymagają pełnego nasłonecznienia. W naturze rosną na glebach obojętnych lub lekko zasadowych. Choć w naturze wytrzymują spadki temperatur poniżej zera, uprawia się je w zimnych szklarniach. Gatunki andyjskie, z Chile i Argentyny rosną wiosną lub latem, zimę w naturze spędzają pod śniegiem. W naszym klimacie zima jest dla nich zbyt mokra, natomiast lato - zbyt ciepłe. Rosną w pełnym słońcu, na glebach obojętnych lub słabo kwaśnych. Najszerzej znana R. bifida należy do grupy gatunków z Urugwaju i Argentyny. Przechodzi okres spoczynku w lecie, liście rozwija jesienią. Kwitnie późnym latem. Wymaga utrzymywania wilgotnego podłoża również w okresie letniego spoczynku, w przeciwnym razie zasychają jej korzenie. W naturze znosi chwilowe spadki temperatur nawet do -12 stopni. Odczyn gleby powinien być od słabo zasadowego do słabo kwaśnego. Istnieją różne formy tego gatunku, wymagające wyższych temperatur. Bardzo znana jest triploidalna forma uprawiana od bardzo dawna w Teksasie. Rozmnaża się jedynie wegetatywnie, ale bardzo obficie, w przeciwieństwie do wielu form naturalnych, rozmnażanych zwykle z nasion, ze względu na brak odrostów.
Cebule rodofiali są w naturze znajdowane na bardzo dużej głębokości: nawet do 1m i wytwarzają bardzo długie szyjki. W uprawie doniczkowej wymagają wysokich naczyń i głębokiego sadzenia. Zdarzają się podobno przypadki "przejścia" cebuli przez otwory drenażowe w doniczce. Mimo, że większość rodofiali wymaga przestrzegania właściwych okresów wzrostu, czasem udaje się je przystosować do uprawy w lecie i zimowego okresu spoczynku.

Rośliny z rodzaju Scadoxus do niedawna zaliczano do rodzaju Haemanthus. Nazwa zaczerpnięta jest z greckich słów ska - cień i doxus - sławny, wspaniały, choć nie jest jasne, co dokładnie miał na myśli autor tej nazwy, Rafinesque w 1836 r. Zawiera 9 gatunków, z których najbardziej znany jest S. multiflorus, zwłaszcza jego podgatunek katharinae (synonim Haemanthus katharine) i jego krzyżówka ze S. puniceus - Haemanthus 'Koenig Albert'. Zasięg geograficzny rodzaju obejmuje obszar od Południowej Afryki po Jemen. Rośnie w lasach tropikalnych. 
S. multiflorus jest uprawiany chętnie jako roślina doniczkowa. Wytwarza cienkie, pseudoogonkowe, owalne, jasnozielone liście, u niektórych form czerwono nakrapiane, wyrastające z rodzaju pędu, utworzonego przez ich nasady. Osiąga do 60 cm wysokości. Późnym latem wytwarza kulisty kwiatostan o średnicy osiągającej do 25 cm, złożony z kilkudziesięciu do 200 niewielkich, promienistych, czerwonych lub pomarańczowych kwiatów, z długimi pręcikami o nitkach takiej samej barwy. Razem z pędem kwiatostanowym może osiągnąć 110 cm wysokości. Jest łatwy w uprawie, wymaga okresu spoczynku całkiem suchego lub z bardzo niewielkim nawadnianiem, zwykle w zimie. 
Skadoksusy mają zwykle zgrubiałe korzenie, niektóre gatunki nie wytwarzają nawet cebuli.

Nazwa rodzaju Sprekelia pochodzi od nazwiska J. H. van Sprekelsena, który posłał cebule do opisu Linneuszowi. Sprekelia formosissima była w uprawie w Europie już pod koniec XVI w. Dopiero niedawno opisano dwa inne gatunki tego rodzaju, pochodzącego z Meksyku i Gwatemali. Sprekelia jest blisko spokrewniona z rodzajami Hippeastrum, Habranthus i Zephyranthes. Znane są jej krzyżówki międzyrodzajowe z dwoma pierwszymi.
Sprekelia jest rośliną o równowąskich, 40 cm liściach, szarozielonych, czasem z niebieskim odcieniem. Na 30 cm pędzie rozwijają się wiosną pojedyncze kwiaty, około 12 cm średnicy, szkarłatnoczerwone, o bardzo charakterystycznym kształcie: trzy dolne płatki tworzą rodzaj lejka wokół nasad pręcików i słupka, trzy górne są szeroko rozpostarte, wygięte. U podstawy pręcików znajduje się niewielki, łuskowaty przykoronek. Kwiat ma symetrię grzbiecistą.
Sprekelie można uprawiać zarówno jako rośliny doniczkowe, jak i w gruncie, podobnie do ismeny. Zimą muszą przejść okres spoczynku, najlepiej zupełnie na sucho, w nieco obniżonej temperaturze. Z niewiadomych względów ta piękna roślina jest u nas bardzo rzadko spotykana.

Rodzaj Stenomesson, z którego wydzielono niedawno grupę gatunków, jako odrębny rodzaj Clinanthus, obejmuje około 20 gatunków. Wszystkie pochodzą z zachodnich zboczy Andów i pustynnych wybrzeży Pacyfiku. Liście mają pseudoogonkowe. Nazwa pochodzi od greckiego stenos - wąski. Kwiaty mają kształt długich, wąskich dzwonków, zwieszających się po kilka z 30-45 cm pędu kwiatostanowego. Są żółte, pomarańczowe, różowe lub czerwone. Stenomesson nie jest trudny w uprawie, pod warunkiem zastosowania suchego okresu spoczynku w zimie, w temperaturze powyżej 5 stopni i przepuszczalnego, piaszczystego podłoża.
Niedawno włączono do rodzaju Stenomesson gatunek Pucara leucantha, opisany przez Ravennę w 1972 r., występujący w północnym Peru. Wcześniej uważano, że jest on blisko spokrewniony z rodzajami Clinanthus
, Paramongaia i Pamianthe. Ma niewielkie, dzwonkowate, białe kwiaty , zebrane po kilka-kilkanaście na długim pędzie kwiatostanowym. Dolne części nitek pręcików tworzą przykoronek typu miseczki pręcikowej, górne części posiadają boczne wyrostki. Obok gatunku Stenomesson chloranthum, wykazuje nietypowe dla amarylkowatych wytwarzanie pyłku w tzw. tetradach. Brak danych o uprawie.

Nazwa rodzaju Sternbergia dedykowana jest czeskiemu botanikowi C. G. Sternbergowi (1761-1838). Rodzaj Sternbergia, tzw. "jesienne krokusy", jest blisko spokrewniony z narcyzem i Pancratium, chociaż wyglądem kwiatów do złudzenia przypomina krokusa i bywa uprawiana jako tzw. krokus jesienny. Rodzaj obejmuje 8 gatunków występujących w obszarze śródziemnomorskim i Azji, po Indie, często na zboczach gór. Najbardziej znana jest S. lutea, z żółtymi kwiatami. Ma liście do 25 cm długości, kwiaty rozwijają się wczesną jesienią, są długości około 5 cm, na krótkich łodyżkach. Może być uprawiana w gruncie, ale wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża, ciepłego, osłoniętego stanowiska i okrycia na zimę. S. colchiciflora jest około dwukrotnie mniejsza. S. fischeriana wyróżnia się wiosennym okresem kwitnienia. S. clusiana ma największe kwiaty: do 12 cm. Ma jednak większe wymagania temperaturowe i nie jest u nas zimotrwała.


Rodzaj Strumaria obejmuje ponad 20 gatunków. Jest blisko spokrewniony z rodzajem Hessea. Pochodzi z Południowej Afryki i Namibii, prawie wyłącznie z regionów o zimowej porze deszczowej. Strumarie mają nieduże, promieniste, białe lub różowe kwiaty, zebrane po kilka-kilkanaście na krótkim, cienkim pędzie. Liście są u części gatunków dość szerokie, u innych trawiaste.
Niezwykłym przedstawicielem jest gatunek S. truncata. Oprócz nietypowych kwiatów, tworzących zwisającą "kiść", cebule wytwarzają u nasady liści czerwonobrązową pochwę powietrzną (tzw. cataphyll). Wygięte łukowato podczas kwitnienia pędy kwiatostanowe, po zapyleniu kwiatów wydłużają się i prostują. Kwiaty pojawiają się późną jesienią i trwają 10-12 dni. W uprawie zaleca się podłoże zawierające warstwę zupełnie rozłożonego kompostu, przykrytą grubą warstwą przemytego piasku. Cebule sadzi się wczesną jesienią i jednorazowo podlewa. Gdy pojawią się liście, należy podlewać roślinę co dwa tygodnie, do całkowitego przeschnięcia podłoża. Najlepsze stanowisko o wystawie południowo-wschodniej. Wiosną liście zaczynają żółknąć, co jest sygnałem do zupełnego zaprzestania podlewania. Przez lato należy doniczkę przechowywać w suchym, chłodnym miejscu. Inne gatunki są podobno trudniejsze w uprawie.
Strumaria pygmaea jest uważana za najmniejszą roślinę w rodzinie: dorasta do wysokości 5 cm, ma śrubowaty pęd kwiatostanowy, a mięsiste szypułki kwiatowe wspomagają w fotosyntezie miniaturowe liście.