Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: B-Cl

 

Brunsvigia. Nazwa pochodzi od nazwiska książęcego rodu Brunszwig (Braunschweig), wg P. Vignerona dedykowana księciu C. W. F. von Braunschweig (1713-1780), który sponsorował badania botaniczne L. Heistersa, autora pierwszego opisu rośliny (1755). Do rodzaju Brunsvigia należą 23 gatunki, pochodzące, jak pozostałe rośliny z plemienia Amaryllideae, z Południowej Afryki. Są to rośliny różnych rozmiarów, rosnące na suchych, piaszczystych lub kamienistych podłożach, na nizinach lub w górach. Tworzą kuliste, dość luźne kwiatostany, zwykle na krótkich pędach. Kwiaty od białych, przez różowe, do czerwonych. Zależnie od gatunku, pęd kwiatostanowy może mierzyć od kilkunastu centymetrów do półtora metra. Na przykład Brunsvigia orientalis tworzy kwiatostany o średnicy do 60 cm, przypominające kształtem kandelabr o 20-80 ramionach, zakończonych czerwonymi, zygomorficznymi kwiatami. W naturze kwiatostan rozwija się w lutym-marcu, podczas gdy liście pojawiają się dopiero w maju, po zaschnięciu kwiatów (zapylanych przez ptaki) i odłamaniu owocostanu z owocami o charakterystycznym, trójkątnym przekroju (kulisty owocostan toczy się po ziemi, pędzony wiatrem i rozsiewa nasiona). Taki cykl rozwojowy jest ściśle związany z rytmem opadów. Wiele gatunków brunswigii kwitnie masowo, w porze suchej, na pustyniach południowej Afryki, dając niezwykły widok.

Brunsvigia josephinae jest uważana za największą roślinę w rodzinie: cebule osiągają rozmiar piłki nożnej, kwiatostany dorastają wysokości 1,5 m i więcej. Dla porównania B. comptonii, wytwarzająca kwiatostan z 6 kwiatami, osiąga około 15 cm. Warto dodać, że osiągnięcie przez cebulę rozmiarów wymaganych do zakwitnięcia może trwać nawet kilkanaście lat. Uprawa analogiczna jak Boophone.
B. bosmaniae ma liście rozłożone płasko na powierzchni podłoża. Pozwala to roślinie na utrzymanie większej niż w otoczeniu wilgotności gleby wokół cebuli. Położone płasko liście mają w nocy temperaturę niższą niż otaczające powietrze, co prawdopodobnie pozwala na skraplanie się pary wodnej lub kondensację kropelek mgły.
Brunsvigia jest uważana za rodzaj nie mający znaczenia w ogrodnictwie komercyjnym, nadający się do uprawy dla osób wyspecjalizowanych w wymagających roślinach cebulowych. Potrzebuje dużego pojemnika z bardzo przepuszczalnym, mineralnym podłożem, pełnego słońca i ostrożnego podlewania, z zupełnie suchym okresem spoczynku. Zalecana do uprawy w zimnej szklarni.

Rodzaj Caliphruria, spokrewniony jest blisko z rodzajami Eucharis i Eucrosia. Cztery gatunki tego rodzaju są endemitami wschodnich zboczy Andów, od Kolumbii do Peru, gdzie rosną w ciepłych, wilgotnych lasach. Wszystkie są bardzo rzadkie i zagrożone wyginięciem. W uprawie spotyka się najczęściej C. korsakoffii (synonim: Eucharis korsakoffii) z północno-środkowego Peru. Caliphruria jest wiecznie zieloną rośliną o 2-4 skórzastych, błyszczących liściach, wyrastających na dość długich ogonkach. Cebule osiągają średnicę do 3 cm. 10-12 kwiatów rozwija się od maja do czerwca. Białe, trwające 1-3 dni kwiaty są podobne do kwiatów eucharisa, ale mniejsze, bez przykoronka - pręciki tylko u podstawy zrośnięte. W uprawie wymagają stanowiska jasnego, ale raczej nie bezpośrednio nasłonecznionego, podłoża przepuszczalnego, organicznego; nie należy ich zasuszać na zimę, zmniejsza się tylko temperaturę (min. 10 °C) i nawadnianie.

Calostemma. Nazwa pochodzi od greckich słów kallos - piękny i stemma - wieniec. Rodzaj obejmuje dwa gatunki (niektórzy autorzy zastanawiają się, czy nie są to dwie formy jednego gatunku), występujące w południowej Australii, na okresowo zalewanych równinach, ale również na zboczach gór. Na 20-60 cm pędach rozwijają się kwiatostany zawierające kilka do kilkunastu dwucentymetrowych kwiatów, których płatki i przykoronki mają różne kombinacje barw, od żółtych, przez kremowe i różowe do czerwonych. W warunkach naturalnych rośliny kwitną zwykle w stanie bezlistnym - jasnozielone, 25-30 cm liście zasychają wcześniej. W Australii bywają uprawiane jako rośliny ogródków skalnych.


Cearanthes. Cearanthes fuscoviolacea to nowy, brazylijski gatunek, opisany w 2000 r., bardzo zbliżony do rodzaju Griffinia, zagrożonego wyginięciem endemitu z tropikalnych lasów wschodniej Brazylii. Odkrycie nie zostało dotąd potwierdzone przez innych botaników. Uważa się, że może to być nowy gatunek z rodzaju Griffinia lub forma gatunku już opisanego.


Nazwa rodzaju Chlidanthus pochodzi od greckich słów chlide - subtelność, delikatność (inne źródła podają: klideio - wspaniały) i anthos - kwiat. 6 gatunków tego rodzaju występuje na zboczach Andów, od Chile i Peru do Boliwii i Argentyny, na obszarach o klimacie podzwrotnikowym z suchymi zimami. Najbardziej znany jest Chlidanthus fragrans: roślina średnich rozmiarów - typowe cebule mają średnicę około 3-4 cm. Ma szarozielone wąskie liście, około 20 cm długości. Kwiaty około 8 cm, żółte, pachnące, rozwijają się wczesnym latem, po kilka, na 25 cm pędzie. W cieplejszych regionach bywa uprawiany w gruncie - cebule sadzi się wiosną i wykopuje jesienią. W uprawie doniczkowej należy go zasuszać na zimę.


Rodzaj Clinanthus, wprowadzony przez Herberta w 1821 r., był następnie wlączony do rodzaju Stenomesson, z którego został ponownie wydzielony przez A. Meerowa w roku 2000, na podstawie badań filogenetycznych. Obejmuje 22 gatunki występujące na zachodnich zboczach Andów, głównie w Peru. Nazwa pochodzi od greckich słów klinein - pochylać się i anthos - kwiat. Kwiaty, barwy od żółtej do czerwonej, mają kształt zwisających trąbek. Liście są równowąskie - w odróżnieniu od obecnego rodzaju Stenomesson.