Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl

RODZAJE: Cr-Eu

Crossyne. Dwa gatunki rodzaju Crossyne pochodzą z Południowej Afryki. Zostały niedawno wydzielone z rodzaju Boophone, od którego różnią się m. in. budową owoców. Bardziej znany, Crossyne flava, rośnie na kamienistych stokach, ma liście, z których brzegów wyrastają gęste włoski. Wiosną wytwarza gęsty kwiatostan z żółtymi, drobnymi (2-3 cm) kwiatami, których liczba dochodzi do 200. Cebula osiąga do 13 cm średnicy, kwiatostan dorasta do 50 cm, natomiast szerokie, nawet do 11 cm, liście rozkładają się zwykle na powierzchni podłoża. Po zapyleniu tworzy kulisty, suchy owocostan, łatwo odpadający od pędu. Uprawia się podobnie jak Amaryllis.


Pochodzący z Afryki zwrotnikowej rodzaj Cryptostephanus jest blisko spokrewniony z kliwią i, podobnie jak ona, nie wytwarza cebul. Nazwa pochodzi od słów cryptos i stephanus, co oznacza "ukryta korona", od charakterystycznego, małego, łuskowatego przykoronka. Znane są 3 (wg Meerowa 2) gatunki. C. vansoni ma kwiaty nieduże, jasnoróżowe lub białe, z przykoronkiem różowym lub białym. C. haemanthoides ma kwiaty czerwonobrązowe z jaśniejszym przykoronkiem. Rośliny te występują na sawannach lub w jasnych lasach środkowej i wschodniej Afryki.

Cyrtanthus. Nazwa pochodzi od greckich słów kyrtos - krzywy, wygięty i anthos - kwiat. Rodzaj ten obejmuje ponad pięćdziesiąt gatunków, pochodzących głównie z Południowej Afryki, jedynie nieliczne występują w Afryce wschodniej. Spotyka się je w różnych środowiskach: od stale wilgotnych brzegów rzek lub lasów, gdzie mogą nawet rosnąć jako epifity, przez obszary z okresowymi pożarami, do prawie pustynnych. Również wymagania tych roślin w uprawie są tak różne, że obok gatunków nadających się praktycznie dla każdego amatora spotyka się takie, które potrafią uprawiać jedynie najlepsi specjaliści, znający dokładnie warunki panujące w ich naturalnych siedliskach. Generalne zasady to: podłoże dość żyzne (kompost, powoli działające nawozy bogate w fosfor i potas, ubogie w azot), ale bardzo dobrze zdrenowane (dodatek piasku, pumeksu itp.), umiarkowane podlewanie w okresie wzrostu: gdy podłoże prawie zupełnie wyschnie, zupełne zasuszenie w okresie spoczynku, z wyjątkiem gatunków wiecznie zielonych, stanowisko jasne, ale (też z wyjątkami) nie w pełnym słońcu (np. okno wschodnie). Najbardziej wrażliwe gatunki wymagają podłoża zawierającego praktycznie sam piasek i żwir, przy czym nawet 2/3 cebuli powinno pozostawać nad jego powierzchnią. W podlewaniu tych roślin obowiązuje zasada "w razie wątpliwości - nie podlewać". Trzeba przy tym wiedzieć, czy dana roślina pochodzi z regionu o porze deszczowej w lecie, czy w zimie. Trwają prace nad ustaleniem wymagań uprawowych gatunków, tzw. Fire Lilies, które w naturze kwitną wyłącznie po pożarach buszu (fynbosu), co zdarza się czasem raz na 20 lat i rzadziej. Ponadto, w RPA prowadzi się prace hodowlane nad uzyskaniem krzyżówek, które, zachowując walory ozdobne "trudnych" gatunków, będą łatwe w uprawie.

Najbardziej znany i rozpowszechniony w uprawie jest Cyrtanthus elatus, znany dawniej pod nazwą Vallota speciosa. Jest to roślina należąca do grupy wiecznie zielonych, lubiąca jasne stanowiska, gdzie późnym latem potrafi rozwinąć nawet 2-3 kwiatostany, z pięknymi, zwykle czerwonymi kwiatami. Obecnie są znane również odmiany o kwiatach białych i różowych. Wszystkie bywają uprawiane na kwiat cięty. Zimą potrzebują okresu spoczynku z obniżoną temperaturą i sporadycznym nawadnianiem. Liście są wąskie, ciemnozielone, długości do 25 cm, pęd kwiatostanowy osiąga do 30 cm.

C. elatus należy do gatunków o kwiatach "prostych", otwierających się symetrycznie, "do góry". Wiele gatunków ma kwiaty w kształcie charakterystycznie wygiętych trąbek, skierowanych do dołu. Spotyka się kwiaty od białych, przez różowe, żółte, kremowe, do czerwonych. Również liście różnych gatunków są od bardzo wąskich, "trawiastych", do szerokich oraz od prostych, do skręconych śrubowo.


Eithea to nowy rodzaj ze wschodniej Brazylii, opisany przez Ravennę w 2002 r. Jak się okazuje, Eithea blumenavia to roślina opisana przez innych autorów jako Griffiniopsis. Ze względów pierwszeństwa publikacji, Eithea
jest nazwą obowiązującą. 
Rodzaj został niedawno wyodrębniony z
Hippeastrum, z dwoma gatunkami: E. blumenavia i E. piracicabae. Pochodzi z deszczowych lasów z okolic Sao Paulo w Brazylii. Jest blisko spokrewniony z rodzajem Rodophiala. E. blumenavia jest szerzej znana pod dawną nazwą Hippeastrum blumenavia. Jest dość łatwa w uprawie. Wymaga przepuszczalnego podłoża, zacienionego stanowiska, obfitego podlewania w lecie i bardzo oszczędnego w zimie, przy obniżonej temperaturze. Wytwarza 2 do 8 pięknych, biało-różowych (prążkowanych) kwiatów o średnicy około 7 cm na około 15 cm pędzie.



Eucharis. Nazwa pochodzi od imienia nimfy z mitologii greckiej, oznaczającego "prawdziwy wdzięk". Rodzaj obejmuje 16 gatunków, występujących od wschodnich zboczy Andów, przez Amazonię, do Ameryki Środkowej. Bliskie pokrewieństwo pozwoliło uzyskać hybrydy międzyrodzajowe: xCalicharis = Caliphruria x Eucharis oraz xUrceocharis = Urceolina x Eucharis.
Najbardziej znany Eucharis amazonica (syn. E. grandiflora), wbrew nazwie nie pochodzi z Amazonii lecz z Andów Peruwiańskich i Kolumbijskich. Tworzy gęstą kępę dużych (szerokości do 15 cm, długości do 30 cm), ciemnozielonych, błyszczących liści - owalnych, z ogonkami, a właściwie tzw. pseudoogonkami liściowymi (przypominają kształtem liście funkii (Hosta)). Na pędzie długości do 60 cm rozwija się 3 do 6 pachnących, białych, "porcelanowych", kwiatów, z dużym przykoronkiem, powstałym ze zrośnięcia się nasad pręcików. Wymaga przepuszczalnego podłoża, regularnego podlewania w okresie wzrostu i kwitnięcia oraz minimalnego nawadniania w zimie. Kwitnie wiosną, ale zmniejszając podlewanie w lecie można doprowadzić do ponownego zakwitnięcia jesienią. Kwiaty są bardzo trwałe, nadają się do cięcia. Dobrze rosną w miejscach o rozproszonym oświetleniu i umiarkowanej temperaturze. Gatunek ten można podziwiać wzrokowo i węchowo m.in. w poznańskiej Palmiarni lub u siebie na parapecie, jeśli uda się nam kupić znajdujace się czasami w sprzedaży cebule.

Eucrosia. Nazwa pochodzi od greckiego "piękny frędzel". Rodzaj Eucrosia obejmuje 8 gatunków pochodzących z lasów Ekwadoru i Peru. Kwiaty eukrozji mają pręciki i słupek dłuższe od płatków: u niektórych gatunków nawet wielokrotnie. Eukrozje są roślinami górskich lasów. Kwitną wiosną, potem rozwijają jasnozielone, eliptyczne liście, które zasychają na zimę. W uprawie najpopularniejsza jest E. bicolor. Wymaga lekko zacienionego stanowiska i okresu spoczynku w zimie. Przechowując cebule w odpowiedniej temperaturze można regulować okres kwitnienia.


Nazwa rodzaju Eustephia zaczerpnięta została od greckiego "piękna korona". Obejmujący 4 gatunki rodzaj Eustephia pochodzi z Peru, Boliwii i Argentyny. Najbardziej znana jest E. jujuyensis (gatunek nie posiadający oficjalnego opisu botanicznego). Jest to nieduża roślina cebulowa, o zwisających, pomarańczowych, trąbkowych kwiatach, zebranych po kilka lub kilkanaście w kwiatostanie. Liście są wąskie, jasnozielone. Kwitnie w lecie, może być uprawiana w gruncie (cebule wykopuje się na zimę) albo jako roślina doniczkowa, z odpowiednim okresem spoczynku w zimie.