Ogrody natury...
Zakładki:
01. LEKTURA PRZY MUZYCE TYiJA
A rośliny są żywymi, oddychającymi i porozumiewającymi się istotami, wyposażonymi w osobowość i atrybuty duszy.darmowy hosting obrazków
AMARYLKOWATE (AMARYLLIDACEAE)
CHOROBY I SZKODNIKI
HIGIENA
KONTAKT
MAŁA ARCHITEKTURA
NA SKRÓTY
PRZYPISY
ROZMNAŻANIE ROŚLIN
darmowy hosting obrazków
UWAGA: TRUJĄ!...
WŁASNY PROJEKT OGRODU
WYBRAŃCY ! GWIAZDA PRAWDZIWA
Z wyjątkiem Afrodyty, nie istnieje na tym świecie nic piękniejszego niż kwiat i nic bardziej niezbędnego niż roślina.darmowy hosting obrazków
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
wtorek, 27 października 2009
niedziela, 25 października 2009

 

 

Na liście najczęściej występujących gatunków drzew europejskich świerk zajmowałby z pewnością jedno z pierwszych miejsc. Właściwie jest charakterystycznym drzewem tajgi, wielkiej, zamkniętej strefy lasów iglastych obejmującej niziny, występuje na północny-wschód od europejskich rejonów lasów liściastych i sięga przez całą Europę Północną aż do Syberii. Kiedy obserwujemy dzisiejsze krajobrazy średniowysokich gór, powstaje wrażenie, że znajdujemy się gdzieś w środku północnoeuropejskiej tajgi albo przynajmniej we wschodnich górach średnich: wszędzie na zboczach i w wyższych partiach gór rozciągają się lasy świerkowe. Najwyraźniej świerki daleko za sobą zostawiły swoją naturalną granicę zachodnią i zajęły o wiele większą przestrzeń niż ta, którą miały przedtem. Wszystkie lasy świerkowe na nizinach i w dolnych partiach średnich gór nie są jednak lasami świerkowymi czystymi gatunkowo, pojawiają się na stanowiskach, które dawniej były lasami liściastymi i na których właściwie dzisiaj powinny rosnąć lasy bukowe i dębowe.



W przeciwieństwie do wielu innych typów lasu naturalne lasy świerkowe wyglądają jednostajnie. Wśród samotnych świerków prawie nie występują inne gatunki drzew. Leśne kwiaty rozwijają się przeważnie w dobrze nasłonecznionych miejscach, na porębach albo wzdłuż dróg i brzegów lasu. Typowymi mieszkańcami lasu świerkowego są: pszeniec leśny, siódmaczek leśny, gruszyczka jednokwiatowa, zimoziół północny oraz różne gatunki zimozielone. Uzupełniają je ciekawe gatunki mchów albo osobliwe paprocie, wszystkie wyposażone w bardzo ciemnozielone liście, wyspecjalizowane w korzystaniu ze słabego światła. Specyficzny związek ze świerkami ma korzeniówka pospolita, pasożyt, który żyje na jego korzeniach. Na brzegach lasu, szczególnie na porębach, zasiedla się szybko naparstnica purpurowa i wierzbówka kiprzyca. Od czerwca do września czerwone i różowe kwiaty obydwu bylin odznaczają się na ciemnozielonym tle.



W sztucznym lesie świerkowym bogactwo gatunków maleje aż do zupełnej monotonii. Tu drzewa zwykle rosną gęściej niż w lesie naturalnym, toteż wśród drzew, nawet w jasny dzień, jest o wiele za ciemno dla roślin poszycia. Jedynie na brzegach lasu występuje niewiele roślin zielnych. Charakterystyczną i łatwą do zauważenia rośliną występującą na brzegach lasu świerkowego jest starzec Fuchsa. Występuje on masowo i od czerwca do września nadaje skrajom lasu kolor swoimi żółtymi kwiatostanami. Uszkodzednia drzew i lasów prowadzą także w sztucznych lasach do znacznego rozluźnienia koron, a zatem na ziemię miejscami może docierać nieco więcej światła. W takich drzewostanach gleba leśna jest niezwykle zielona, ponieważ w takich warunkach mogą się rozwijać liczne rośliny zielne, karłowate krzewy i młode siewki drzew liściastych. Chociaż są one sztucznymi tworami, przynajmniej w ten sposób nabywają, w strefie runa, wyglądu zbliżonego do naturalnego.

16:17, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 22 października 2009

Ze wszystkich gatunków iglastych tworzących las jodła ma z natury tylko bardzo mały, ograniczony do Europy Środkowej zasięg występowania. Chociaż dziś rozpowszechniła się o wiele bardziej dzięki pracom leśników, naturalnie występuje tylko w Alpach i niektórych wyższych górach. Bogate gatunkowo lasy jodłowe tworzy w Alpach, przede wszystkim w Szwajcarii, ale także w północnej, alpejskiej części Austrii i innych rejonach Alp. Naturalne lasy jodłowo-bukowe, które można przyjąć za formę górską środkowoeuropejskiego lasu bukowego, pojawiają się oczywiście w niektórych krajobrazach górskich poza Alpami. W szwajcarskiej Jurze rozpościerają się one na wysokości między 1000 a 1300 m n.p.m., a w Bawarskim Lesie między 700 a 1100 m, w Szwabskim Pogórzu między 600 a 1000 m, w Czarnym Lesie i Wogezach między 500 a 900 m. Na północ i na zachód obniża się granica występowania jodeł w rejonach górskich. Godne uwagi rośliny leśne lasów jodłowych to przytulia okrągłolistna i żywiec pięciolistny.



Istnieje wiele różnych typów lasów górskich. Nie ułatwia to z pewnością zrobienia przeglądu, pokazuje jednak, że w strefie przejściowej lasów górskich - z lasów liściastych w lasy iglaste - występuje wielkie bogactwo regionalnych typów.

09:43, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Komentarze (2) »
wtorek, 20 października 2009

 

 

W górach naturalny wygląd lasu zmienia się stopniowo wraz ze zwiększającą się wysokością. Stopniowa zmiana klimatu wraz ze wzrastającą wysokością nad poziomem morza wyraża się zmianą występowania gatunków stanowiących zadrzewienie i roślinność towarzyszącą. Nisko położone stanowiska lasów górskich odpowiadają warunkom klimatycznym środkowoeuropejskiego pasa lasów liściastych. Im wyżej się wznosimy, tym częściej natykamy na typ klimatu zbliżony do klimatu Europy Północnej z charakterystycznymi dla niego rozległymi lasami iglastymi, aż do wysokości około 2000 m n.p.m., gdzie osiąga poziom, na którym nie występuje już zwarty las i jeszcze wyżej, gdzie nie ma już wysoko rosnących drzew.



Na wysokości około 1500 m lasy liściaste są zastępowane przez naturalne lasy iglaste. Granice nie przebiegają jednak tak, aby można je było wyznaczyć pod linijkę. Różne gatunki drzew wchodzące w skład drzewostanu w rejonach lasów liściastych wypadają stopniowo jeden po drugim. Zanim las górski przejdzie w czysty las iglasty ze świerkami, modrzewiami albo limbą, występuje najczęściej piętro lasu mieszanego z drzewami liściastymi i iglastymi. Szczególnie pięknie jest on ukształtowany na obrzeżu Alp między Austrią i Francją, natomist w Alpach Pośrednich i Środkowych zupełnie go brakuje. Te wysokogórskie lasy mieszane mają w swoim poszyciu wiele interesujących gatunków leśnych roślin zielnych, jak: szałwia lepka, kokoryczka okółkowa, jaskier tojadolistny albo bodziszek leśny, których główny region występowania przypada na wysokie góry.

07:15, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 18 października 2009

Drzewa liściaste i lasy liściaste są wprawdzie szeroko rozpowszechnione w naturalnym, a także ukształtowanym przez człowieka krajobrazie, lecz nie są jedynymi czynnikami kształtującymi krajobraz. W wielu miejscach zastępują je lasy iglaste. Przede wszystkim w górach występują różne typy lasów, w których drzewa liściaste i iglaste występują wspólnie, tworząc lasy mieszane o zmiennym składzie.



Wśród drzew iglastych sosna jest rodzajem o największej liczbie gatunków, a najważniejszym gatunkiem leśnym jest sosna pospolita (Pinus sylvestris). Naturalne lasy sosnowe występują na nizinach i pagórkowatym rejonie pogórza tylko w strefie wyraźnego klimatu kontynentalnego na wschód od Łaby. W takich warunkach sosna pospolita występuje na bardzo dobrych, głębokich i żyznych glebach, na których poza strefą klimatu kontynentalnego zwykle można by było oczekiwać lasów bukowych i dębowych. Natomiast tam, gdzie lokalny albo regionalny klimat wyraźnie różni się od naturalnych warunków na pozostałym obszarze, naturalne lasy sosnowe występują wyspowo także o wiele dalej na zachód. Poza tym zostały też posadzone duże tereny plantacji sosnowych.



Oprócz zamkniętego terenu występowania sosna sprawdziła się przede wszystkim na glebach piaszczystych, stosunkowo ubogich i dość suchych. Na pierwszy rzut oka trudno po wyglądzie odróżnić lasy naturalne od tych sadzonych ręką człowieka. Lasy sosnowe są często dość jasne i rzadkie. Przez korony może przenikać aż do powierzchni ziemi stosunkowo dużo światła, toteż mogą je zasiedlać różne krzewy i rośliny zielne.



Typowymi roślinami lasów sosnowych są różne karłowate krzewy, których większość należy do rodziny wrzosowatych. Borówki czarne, borówki brusznice (odpowiednio: czarna i czerwona jagoda) i wrzosy mogą tworzyć duże skupiska. Na skrajach lasów często rośnie wrzos zwyczajny. Poza okresem kwitnienia roślina ta jest zupełnie niepozorna, jednak późnym latem, w pełni kwitnienia, z pewnością trudno nie zauważyć różowych dywanów kwiatowych.

11:39, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »
piątek, 09 października 2009

W normalnych warunkach cieki wodne pozostają w swoich korytach. Szumiąca w dolinach woda wyżłobiła sobie w podłożu dopasowane koryto, którego szerokość i głębokość są wprawdzie nadal stale modelowane, nie są one jednak zwykle zmieniane nagle. Po roztopach albo letnich burzach istniejące koryto nie jest w stanie pomieścić całej ilości wody: strumyki i rzeki występują wówczas z brzegów i płyną znacznie szerszym korytem powodziowym. Przestrzenie, jakie woda zajmuje w czasie powodzi, nazywa się błoniami. W naturalnym krajobrazie błonia są stanowiskami leśnymi. Tu, zgodnie z oczekiwaniami, zasiedlają się rośliny, którym nie szkodzą nieregularne i okresowe powodzie. Są one głęboko zakorzenione albo gęsto i szeroko rozgałęzione tak, że bronią żelaznymi ramionami miejsca swojego wzrostu przed naporem fal, albo też są tak elastyczne i giętkie, że tylko niewielka część ich powierzchni narażona jest na działanie rwącego prądu. Również ich system korzeniowy musi być dopasowany do tego, żeby bez szkody przetrwały okresowy brak powietrza podczas powodzi.



W naturalnym krajobrazie strumieniowi towarzyszy roślinność łęgowa z olchami. W krajobrazie rolniczym las olchowy jest najczęściej tylko wąskim, porastającym brzeg strumienia pasem, ponieważ wyższe części błoni są wykorzystywane jako łąka kośna, a nawet jako grunty orne. Można wyróżnić kilka typów lasów olchowych. Na wąskich, okresowo zalewanych wodami błoniach rośnie las olchowo-jesionowy. Typowymi roślinami leśnymi są w nim: śledziennica, czyściec leśny, niecierpek pospolity, czartawa pospolita albo kuklik pospolity. Roślinność lasów łęgowych na pogórzu średnim i wyższym często stanowi las gwiazdnicowo-olchowy. Brakuje w nim częstego na innych stanowiskach jesionu, a rośliny towarzyszące to: gwiazdnica gajowa, lepiężnik różowy czy tojeść pospolita. Charakterystyczny dla strumieni na nizinach jest las czeremchowo-jesionowy; w nim przede wszystkim wiosną zwracają uwagę obfitym kwitnieniem: ziarnopłon wiosenny i zawilec żółty.



Wzdłuż małych i więszych rzek, których brzegi zbudowane są z szutru, żwiru i piasku, rośnie pas krzewów, w których dominują różne gatunki łąkowe. Występuje tu np. bardzo obficie kwitnąca wierzbownica kosmata. Jej kwiaty mają szczególny kształt, który chroni przed samozapłodnieniem: by zapobiec dostaniu się własnego pyłku na znamię słupka, dojrzewanie pylników i znamienia jest przesunięte o kilka dni. Gdy otwierają się woreczki pyłkowe, znamię jest jeszcze z pewnością zamknięte, a kwiat znajduje się w fazie męskiej. Po opróżnieniu woreczków pyłkowych niebezpieczeństwo samozapylenia mija. Teraz, za pomocą lupy, można rozpoznać piękne, szeroko rozpostarte łatki słupka.



Ponad łęgami, gdzie gleba nie jest złożona tylko z piasku i żwiru naniesionych przez wodę, lecz z gliny oraz na innych typach gleby, naturalny krajobraz tworzy las łęgowy. Jest to bardzo bogaty gatunkowo las dębowo-wiązowy, który w pełni kwitnienia przypomina kolorowy dywan kwiatowy lasu bukowego albo debowego. Jest też jednak stanowiskiem wielu ciekawych roślin łęgowych, występuje tam m.in.: łuskiewnik różowy, śnieżyca wiosenna, śnieżyczka przebiśnieg, podagrycznik pospolity, przytulia czepna i psianka słodkogórz. Takie stanowiska lubią także pierwiosnki wyniosłe. Natomiast łęg drzewiasty z kwitnącym lub zasychającym czosnkiem niedźwiedzim już z daleka zwraca na siebie uwagę charakterystycznym zapachem.

16:57, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 06 października 2009

Cieniste otchłanie i bezdrożne urwiska nad ziejącymi głębiami, zimne, wilgotne i ciemne zbocza dolin - tak mniej więcej można sobie wyobrazić leśne tereny, które mogłyby być modelem wilczego jaru w operze Wolny strzelec. Głębokie i wąskie pofalowania dolin albo wąwozy, wycięte w wyniku rzeźbienia podłoża przez płynącą przez wieki wodę, występują przede wszystkim w lasach w wysokich i średniowysokich górach. W środku obszaru, gdzie występują lasy bukowe albo dębowe, znajdują się stałe tereny, w których typowe lasy liściaste nie mogą się rozwijać z powodu konkurencji drzew. Bardzo zacienione i najczęściej dość wilgotne wysepki leśne, które wykraczają poza typowe warunki, tworzą tzw. las wąwozowy, w którym gatunkami wiodącymi są jesion wyniosły (Fraxinus excelsior) i jawor (Acer pseudoplatanus). W warunkach sprzyjających wzrostowi obydwa gatunki zaliczane są do największych i najciekawszych. W lasach wąwozowych nie rozwijają one swej wielkości i piękna, ale są jednak znacznie okazalsze niż większość innych drzew.



Podczas gdy tylko nieliczne gatunki drzew i krzewów tworzą las wąwozowy, zielne poszycie jest gatunkowo dość bogate. Znajdują się tu liczne rośliny lubiące półcień i cień, które zadowalają się niewiarygodnie małą ilością światła, dlatego niekoniecznie rozpoczynają swe kwitnienie w tygodniach wiosennych, kiedy nierozwinięty dach z liści nie jest jeszcze zupełnie zasunięty. Tu na żyznych i wilgotnych glebach znajdujemy np. osobliwy czworolist pospolity, roślinę która dawniej należała do rodziny liliowatych, jednak była wyjątkiem wśród rodzimych liliowatych: zamiast typowych dla tej rodziny liści unerwionych równolegle czworolist ma liście z rozgałęzionym unerwieniem, a jego jedyny kwiat, uniesiony ku obserwatorowi na krótkiej szypułce nie jest trójdzielny, lecz najczęściej czterokrotny lub wielokrotny. Z tych przyczyn osobliwy czworolist według innych systemów klasyfikacyjnych zaliczany bywał także do rodziny trójlistowatych, a ostatnio włączany jest do melantkowatych. Choć wąskie płatki kwiatu czworolistu zabarwione są na intensywny, żółty kolor, kwiat ten nie jest jednak szczególnie atrakcyjny. Najważniejszymi owadami odwiedzającymi te kwiaty i przenoszącymi ich pyłek są muchy. Oprócz tego roślina ta jest także wiatropylna. Kwiat czworolistu nie wytwarza nektaru, jednak dużym i barwnym słupkiem, który swoim wyglądem naśladuje kawałek mięsa lub duży miodnik, zwabia padlinożerne muchówki. Nie zapewnia im żadnych korzyści, ale zwabione muchówki dokonują jego zapylenia. Botanicy nazywają takie kwiaty zwodniczymi.
W lasach wąwozowych rosną także: podobnie jak i czworolist również trujący czerniec gronkowy i miesiącznica trwała, czyściec leśny oraz dzwonek pokrzywolistny. Przede wszystkim w lasach wąwozowych Alp występuje obficie kwitnące parzydło leśne, które jest prawie tak samo duże, jak mały krzew. Zacienione, zawsze nieco wilgotne i zimne stanowiska lasów wąwozowych lubi niecierpek pospolity. Jest on jednocześnie jedynym rodzimym gatunkiem niecierpka występującym w lesie. Jego obydwu krewnych: niecierpka drobnokwiatowego i gruczołowatego jeszcze przed kilkoma dziesięcioleciami sprowadzono z innych kontynentów jako ozdobne rośliny ogrodowe, które zdziczały i teraz już całkowicie się u nas zadomowiły (agriofity). Niecierpek jest typową rośliną cieniolubną, która w jasnym miejscu natychmiast zginęłaby. Roślina ta ma pewną osobliwość (n. pospolity): posiada małe i duże kwiaty koloru żółtego. Duże kwiaty mają zakrzywioną ostrogę, która wypełniona jest nektarem. Do niej przylatują przede wszystkim trzmiele i pszczoły w poszukiwaniu słodkiego pokarmu i dzięki temu od razu zapylają kwiaty. Małe kwiaty nie otwierają się, lecz pozostają zamknięte, dokonując samozapylenia, a zatem nie są zdane na pomoc owadów czy wiatru. W niemieckiej ludowej gwarze niecierpek bywa nazywany "nie dotykaj mnie", po polsku także gniewosz, a nazwy te pochodzą stąd, że dojrzałe torebki nasienne, gdy tylko lekko się je dotknie, natychmiast pękają. Ścianki torebek zwijają się spiralnie i wyrzucają nasiona na duże odległości.



W dolnej części typowego lasu wąwozowego zwracają uwagę, oprócz licznych i naprawdę atrakcyjnych, cieniolubnych kwiatów leśnych, także rośliny, które nigdy nie kwitną, ale mimo to są niezwykle ozdobne. Olbrzymie, wilgotne skały i bloki skalne, także luki pomiędzy szukającymi wszędzie oparcia korzeniami drzew albo też dolne partie kory drzew są okryte łaciatym dywanem najróżniejszych mchów. Spośród nich wyglądają wszędzie drobno członowane, ciągle zaskakujace nowymi wzorami liści, mniejsze i większe paprocie. Mchy i paprocie są przodkami roślin kwitnących; istniały one na długo przedtem nim rośliny kwiatowe rozwinęły się do bogactwa i różnorodności kształtów, jakie obserwujemy dzisiaj. Mchy i paprocie, choć z punktu widzenia historii rozwoju właściwie są nieco przestarzałymi modelami konstrukcji roślinnych, w wielu środowiskach utrzymały swoją pozycję. W lasach wąwozowych, cienistych albo o stałej wilgotności powietrza i gleby, znalazły odpowiednie dla siebie warunki. Warto się przyjrzeć przede wszystkim maleńkim i często nie dłuższym od zapałki mchom, ponieważ można wśród nich zaobserwować bardzo różne formy wzrostu i kształty. Paprocie zaskakują przede wszystkim godną uwagi różnorodnością kształtów, a należą do nich np. różne gatunki paprotnika albo charakterystyczny dla lasów wąwozowych języcznik. Stale wilgotne lasy cieniste w kotlinach, wąwozach albo na zboczach, z często występującymi mchami i paprociami przypominają warunki panujące w tropikalnej dżungli, gdzie te grupy roślin stanowią również znaczną część roślinności.

16:06, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 04 października 2009

W lasach dębowych znajdziemy prastare drzewa, które są dziwnie poskręcane i pozrastane tak, że ich kora, sęki i guzowate narośla powykrzywiane są w różne kształty i grymasy. Zwłaszcza w tych lasach występują prastare drzewa, ponieważ obydwa najważniejsze rodzime gatunki: dąb szypułkowy (Quercus robur) i dąb bezszypułkowy (Quercus petraea), mogą żyć tysiąc i więcej lat, dlatego przeżywają większość towarzyszących im gatunków drzew o kilka stuleci.



Podczas gdy we współczesnych lasach gospodarczych tu i tam rosną szczególnie masywne i imponujące dęby z pniami metrowej grubości i bujnie rozrośniętą koroną, często uwidacznia się na nich historia gospodarowania lasem w ubiegłych stuleciach, którą dzis trudno sobie wyobrazić. Dawniej, np. w lasach liściastych, regularnie wypasano zwierzęta gospodarskie i regularnie zbierano ściółkę. Pastwiska leśne i wykorzystanie ściółki prowadziły jednak po dziesięcioleciach albo po stuleciach do zniszczenia lasów: stopniowo stawały się one przypominającymi parki drzewostanami, w których rozwijały się bogate gatunkowo zbiorowiska trawiaste i polne. Pozostałe, stosunkowo już duże drzewa na nowo zdobytych, swobodnych stanowiskach, mogły się rozwinąć do naprawdę dużych, imponujących rozmiarów i wytworzyć olbrzymie korony, ponieważ wokół nich nie było już zacieśniającj się konkurencji. To było pożądane, ponieważ dęby wytwarzały więcej żołędzi, których używano jako karmy dla świń. Po tym, gdy wypas leśny został zabroniony, wyrosły gromady młodych drzewostanów.



W Europie Środkowej dęby rzadko występują w naturalny sposób w formie lasów jednogatunkowych, lecz przeważnie w postaci lasów mieszanych. Takie lasy mieszane z dużym udziałem lip i wiązów były podczas powtórnego zalesiania w epoce polodowcowej w Europie Środkowej pierwszymi zwartymi lasami liściastymi, zanim w ciągu zmian klimatycznych stopniowo większość stanowisk nadających się pod las nie została zdominowana przez buki. Dębowe lasy mieszane preferują takie stanowiska, na których zastanawiająca jest konkurencja z tak ekspansywnymi bukami, na przykład na glebach o wysokim poziomie wód gruntowych, słabo przewietrzanych, ale także na stosunkowo suchych stanowiskach, o tylko umiarkowanej ilości opadów. Często lasy te są dość rzadkie, zwłaszcza przy zagospodarowywaniu przez leśników. Dlatego najczęściej znajdują się tu naprawdę bujne i bogate gatunkowo polany ziół, które wspaniale kwitną aż do wczesnego lata.
Europejskie lasy dębowo-grabowe odznaczają się wyjątkowym bogactwem gatunków. W środkowej Francji lasy te mają zupełnie inną kwitnącą roślinność towarzyszącą niż u nas, w Czechach i Słowacji, w Austrii albo na Węgrzech. W ścisłym rejonie środkowoeuropejskim można przeprowadzić podział obydwu zbiorowisk leśnych, które jednak powiązane są ze sobą formami przejściowymi. W pagórkowatych rejonach środkowych i południowych Niemiec aż do przedgórza Alp bardzo często spotykany jest las przytuliowo-dębowo-grabowy. Jest on nieco bardziej ciepłolubny i ma duży udział dębu bezszypułkowego oraz lip. Typowymi kwiatami leśnymi oprócz nadającej mu nazwę przytulii leśnej są: groszek skrzydlaty i konwalia majowa, a także takie trawy leśne, jak: kostrzewa różnolistna oraz przypominające trawy turzyce: palczasta i pagórkowa. W dolinach południowych Niemiec i na nizinach północnych Niemiec na stosunkowo ubogich w składniki pokarmowe glebach występuje las gwiazdnicowo-dębowo-grabowy. Charakterystycznymi roślinami zielnymi w tym typie lasu są obok gwiazdnicy wielkokwiatowej, pszeniec zwyczajny, bluszczyk kurdybanek, dąbrówka rozłogowa, pierwiosnek wyniosły, fiołek kosmaty i pięciornik płonny. Na wystawionych do słońca, płytkich stanowiskach znajdujących się na glebach wapiennych w południowych Niemczech, Austrii, Szwajcarii i północnych Włoszech typowy las bukowo-grabowy jest zastępowany przez ciepłolubny las z przewagą dębu omszonego (Quercus pubescens) i wiele kolorowych roślin leśnych pochodzących z Europy Południowej i Południowo-Wschodniej.



Kokorycz należy do tych roślin leśnych, które potrzebują dość dużo światła. Już od końca marca kokorycz pusta zamienia leśną glebę w biało-purpurowy, łaciaty dywan, zanim dach powstały z liści jeszcze zupełnie się nie rozwinie. Osobliwością jest to, że kokorycz, zarówno pusta jak i pełna, ma dwa różne kolory kwiatów. Obok egzemplarzy o kwiatach purpurowych mniej więcej tak samo często miewa kwiatostany czysto białe. Kwiat kokoryczy jest niezwykle ciekawie zbudowany: najwyższy płatek korony tworzy długą, skierowaną do dołu ostrogę, którą porównuje się z czubkiem piórek u dzierlatki. Z przodu kwiat jest tak mocno zamknięty, że tylko silne trzmiele albo pszczoły mogą się przecisnąć, żeby dotrzeć do zapasów słodkiego nektaru. Natomiast dla motyli kwiat pozostaje niedostępny. Podczas gwałtownego "wyważania drzwi" odwiedzające kwiat owady automatycznie ocierają się włoskami o przygotowany do zabrania pyłek i podczas otwierania następnego kwiatu pozostawiają go na znamieniu słupka położonym z przodu kwiatu.




19:38, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Dodaj komentarz »