Ogrody natury...
Zakładki:
01. LEKTURA PRZY MUZYCE TYiJA
A rośliny są żywymi, oddychającymi i porozumiewającymi się istotami, wyposażonymi w osobowość i atrybuty duszy.darmowy hosting obrazków
AMARYLKOWATE (AMARYLLIDACEAE)
CHOROBY I SZKODNIKI
HIGIENA
KONTAKT
MAŁA ARCHITEKTURA
NA SKRÓTY
PRZYPISY
ROZMNAŻANIE ROŚLIN
darmowy hosting obrazków
UWAGA: TRUJĄ!...
WŁASNY PROJEKT OGRODU
WYBRAŃCY ! GWIAZDA PRAWDZIWA
Z wyjątkiem Afrodyty, nie istnieje na tym świecie nic piękniejszego niż kwiat i nic bardziej niezbędnego niż roślina.darmowy hosting obrazków
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
piątek, 26 września 2008

Część I Ogólnie

Do tej grupy należą gatunki i odmiany, których ulistnienie wyróżnia się głównie barwą, a także kształtem lub obfitością liści. Ich kwiaty często są niepozorne i nie mają dużego znaczenia ozdobnego. Uprawianie kwiatów letnich o ozdobnych liściach przynosi wiele radości, ponieważ efekty barwne uzyskuje się natychmiast po posadzeniu roślin i cieszą one oko przez cały sezon wegetacyjny. Liczne gatunki i ich odmiany stosuje się na ornamentalne rabaty oraz jako rośliny kontrastowe do różnego rodzaju nasadzeń. Przy większym, masowym zastosowaniu trzeba jednak bardzo ostrożnie dobierać rośliny. Komponując zestawienia barwne należy bardzo starannie dobierać kolory, by uniknąć kiczu i dysharmonii.

 Ogólna uprawa roślin ogrodowych o ozdobnych liściach nie różni się zbytnio od uprawy ich zielonolistnych krewniaczek. To, na co musimy zwrócić szczególniejszą uwagę, to stanowisko. Gatunki i odmiany o obrzeżonych, plamistych lub nakrapianych biało albo żółto liściach najczęściej wymagają lepszego oświetlenia. Spowodowane jest to mniejszą ilością chlorofilu w liściach, a tym samym słabszymi możliwościami fotosyntezy. Jednakże ostre słońce również bywa dla nich szkodliwe. U roślin pokojowych zwracamy uwagę na charakterystykę uprawy dla danego gatunku, a odmiany pstrolistne stawiamy tylko w odrobinę jaśniejszym miejscu. W zbyt zaciemnionym liście z czasem zielenieją.

Częstym w przypadku odmian zjawiskiem jest mutacja zwrotna, czyli rewersja. Jest to powrót do wyglądu rośliny pierwotnej, z której powstała odmiana pstrolistna. Zielone pędy rosną szybciej i po pewnym czasie mogą zagłuszyć pozostałe – odmiana staje się zwykła, zielona. Aby temu zapobiec, pędy czy gałązki zielono ulistnione należy usuwać, wycinając je do miejsca, w którym są charakterystyczne dla odmiany, pstre liście. Czasem zdarza się także, że wyrastają pędy o liściach zupełnie białych czy żółtych. I te należy wyciąć – nie mają chlorofilu i nie zachodzi w nich fotosynteza, a zatem całą energię czerpią z pozostałej części rośliny, tym samym osłabiając ją.

19:26, ksanthos_trelos , Pomysły
Link Komentarze (3) »

 

Część II Rośliny pokojowe o barwnych liściach

Bogactwo gatunków, a tym bardziej ich odmian, kwiatów doniczkowych o ozdobnych liściach jest ogromne. Niesposób zaprezentować wszystkich w tak pobieżnym przeglądzie...

Fikus sprężysty

Maranta

Pilea

Begonia królewska

 

Kordylina

Fittonia

 

Saintpaulia (Fiołek afrykański)

Kaladium

 

 

Kroton

19:21, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Komentarze (2) »

 

Część III Rośliny ogrodowe sezonowe o ozdobnych liściach

Alternenthera

  

Kochia

Kształtem przypomina małe drzewka iglaste. Można ją ciąć i formować. Nadaje się także swietnie do pojemników.

Koleus Blumego

  

Popularnie zwany pokrzywką. Może być uprawiany jako roślina pokojowa, pojemnikowa na balkony i tarasy oraz rabatowa, sadzona bezpośrednio do gruntu. Do ogrodu wysadzamy w majy, z wcześniej wyprodukowanej rozsady. Rozmnażać można z nasion lub sadzonek. Ukorzeniają się łatwo. Usuwanie niezbyt dekoracyjnych kwiatostanów sprzyja rozkrzewianiu się i ładniejszemu pokrojowi.

Kosmos podwójnie pierzasty

Roślina o delikatnej fakturze "koperkowych" liści, a także ładnych kwiatach.

  

Łoboda ogrodowa

(brak zdjęcia odmiany czerwonolistnej)

Szarłat zwisły

(brak zdjęcia odmiany czerwonolistnej lub pstrolistnej)

Puchnotka

Rącznik

Starzec dwubarwny

 
18:58, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »

 

Część IV Byliny ogrodowe o barwnych liściach

Wiele z nich nadaje się szczególnie do zacienionych i wilgotnych miejsc. Pod drzewami niekoniecznie musi być szaro i pusto... ;)

Barwinek

Dąbrówka rozłogowa

Jasnota plamista

   

Żuraweczka

Miodunka ćma

  

Żurawka

  

  

18:35, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »

Część V Krzewy i drzewa o barwnych liściach

Actinidia kolomikta

 .     .

Pnącze blisko spokrewnione z inną Actinidią, rodzącą popularne owoce kiwi. Roślina jest dwupienna, a to oznacza, iż na jednych egzemplarzach wyrastają kwiaty wyłącznie żeńskie, a na innych wyłącznie męskie. Owoce tego gatunku także są jadalne (ze skórką), lecz ich wielkość dorównuje zaledwie owocom agrestu. Zielone liście zaczynają się przebarwiać od czubka najpierw na biało, a następnie na różowo. Wyglądają jakby zostały zanurzone w farbie. Do ogrodu jako pnącze ozdobne szczególnie nadają się osobniki męskie, ponieważ ich liście ładniej się wybarwiają.

 .  .  .

Winobluszcz pięciolistkowy

To dobrze znane pnącze o błyszczących, ciemnozielonych liściach, jesienią pięknie przebarwiających się na odcienie czerwieni. Liście są dłoniastozłożone, podobne do liści kasztanowca.

 .     .

Perukowiec podolski

Wolno rosnący krzew, o charakterystycznych "puchatych" kwiatostanach / owocostanach. Odmiana czerwonolistna.

Trzmielina Fortune`a

 .     .

Klon palmowy

Bajeczny krzew o wielu odmianach ozdobnych z barwnych lub ciekawego kształtu liściach.

 

Klon jesionolistny

Jesion

Odmiana o złotych liściach wiosną. Poznański Ogród Botaniczny.

 

18:13, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »
środa, 24 września 2008

Rodzina astrowatych (Asteraceae) obejmuje około 600 gatunków. Nazwa rodziny pochodzi od greckiego astra – gwiazda. Jako rośliny ozdobne zastosowanie znalazło kilka gatunków bylin i roślin jednorocznych. Dzisiaj o tych drugich…

Część I Aster chiński ogólnie 

Aster chiński (Callistephus chinensis) nazwę swą zawdzięcza także grece: kallos – piękny (dobry), stephus – wieniec. Zaś nazwa polska wprowadza nas w błąd, jako że gatunek ten nie jest zaliczany do rodzaju Aster, lecz do innego – Callistephus. Z tej racji została wprowadzona nowa nazwa polska dla rośliny – gwiazdosz chiński, lecz nie zyskała na popularności. Pochodzi z Chin, a do Europy został przywieziony przez misjonarzy w 1728 roku. W północno-wschodnich Chinach występuje na stanowiskach naturalnych. Forma pierwotna jest słabo rozgałęziona, gęsto ulistniona, o wysokości do 70 (90) cm. Liście jajowate, grubo ząbkowane lub wcinane. Koszyczki kwiatowe ma oczywiście pojedyncze, białego koloru, a także w wyniku mutacji naturalnej czerwone i fioletowe. Wyrastają one pojedynczo na szczycie pojedynczo na szczycie pędów. Dawna nazwa rodziny – złożone (Compositae) w pełni oddaje typ budowy kwiatu. Najprościej obrazują nam go polne stokrotki czy rumianki: najczęściej żółty środek złożony z pojedynczych małych, bezpłatkowych kwiatków rurkowych, a dookoła niego wianuszek długich i wąskich kwiatków języczkowych. Hodowlane odmiany pełnokwiatowe składają się wyłącznie lub prawie wyłącznie z kwiatków języczkowych. Kwitnie od lata (VII) do pierwszych przymrozków.

Astry lubią gleby żyzne, próchniczne, nie znoszą jednak nawożenia świeżym obornikiem. Powinna ona być stale wilgotna, lecz nie mokra. Stanowisko słoneczne. Nasiona wysiewamy pod koniec marca w ciepłym i jasnym pomieszczeniu lub w inspekcie. Następnie pikujemy pojedynczo najlepiej od razu do małych doniczek lub palet. Rozsadę wysadzamy już po 10 maja, bowiem słabsze przymrozki nie wyrządzają sadzonkom szkody. W zależności od odmiany sadzimy w rozstawie 25-40 cm.  Dobrze ukorzenione rośliny zasilamy co dwa tygodnie nawozem w płynie. W czasie suszy niezbędne staje się podlewanie. Niskie odmiany sadzimy na rabatach, w żardynierach i skrzynkach. Wyższe uprawiamy przede wszystkim na kwiat cięty.

W hodowli w 1800 roku pojawiły się różnobarwne odmiany o kwiatach rurkowych. W 1834 wyhodowano silnie rozgałęzione, zwarte odmiany o wysokości 30-40 cm. Obecnie asortyment astrów reprezentowany jest przez około 1000 odmian i podobną liczbę ras. Mnogość ta została podzielona na kilka grup, gdzie kryterium jest wysokość roślin i budowa kwiatów.
16:53, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »

Część II Odmiany

'Meteor Carmine Red'

 

'Meteor Rose'

A.    Podział ze względu na wysokość:

1.      Wysokie, 50-70 cm;

2.      Średniowysokie, 30-50 cm;

3.      Niskie, około 25 cm.

'Meteor Violet Blue'

B.     Podział ze względu na budowę kwiatów:

1.      Wysokie:

Ø  Chryzantemowe, nazywane też „Strusie Pióro” – silnie rozgałęzione, kwiaty średnicy 10-12 cm, osadzone pojedynczo, kwiaty języczkowe długie, wąskie i pofałdowane, kwitną VII-VIII;

Ø  „Książęce” – silnie rozgałęzione, średnica kwiatu: 9-11 cm, płaskie, pojedyncze;

Ø  „Bukett” – rośliny wzniesione, wąskie; kwiaty średnicy 8-10 cm, wypukłe, pojedyncze, kwitną w VIII;

Ø  „Igiełkowe” – rośliny wyprostowane, rozgałęzione; kwiaty o średnicy 10-12 cm, na jednej roślinie znajduje się ich 20-25, kwitnie VIII-IX;

Ø  „Astry na kwiat cięty” – pędy sztywne, nierozgałęzione; kwiaty bardzo gęste, o średnicy 10 cm;

Ø  „Pojedyncze Margaret” – średnica kwiatów 9-10cm, sztuk na jednej roślinie: 25-45.

2.      Średniowysokie:

Ø  „Królowa Rynku” – rośliny słabo rozgałęzione, o wysokości 45 cm; kwiaty o średnicy 10 cm, osadzone pojedynczo, kwitnie VIII-IX.

3.      Niskie:

Ø  „Karłowate” – zwarty, kulisty pokrój roślin; kwiaty półpełne, średnicy 4 cm, kwitną od VIII;

'Pepito Mixed'

 

'Pinocchio'

Ø  „Chryzantemowe” – rośliny zwarte; kwiaty regularne;

Ø  „Komety” – kwiaty podobne jak w grupie „Strusie Pióro”, lecz osadzone poziomo, kwitnie od VIII.

16:49, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »
sobota, 20 września 2008

Ojczyzną bazylii jest tropikalna strefa Azji, gdzie uprawiano ją od czasów prehistorycznych. Wieńce uplecione z bazylii znaleziono w piramidach egipskich. Przed około czterema tysiącami lat bazylia przywędrowała z Egiptu do starożytnego Rzymu i Grecji. W Europie Północnej uprawiana jest od około szesnastego wieku. Nazwa gatunkowa rośliny pochodzi od greckiego słowa vasilikos – król. Wierzono, że tylko sam król powinien zbierać to zioło, a ścinać je powinien tylko złotym sierpem. Natomiast średniowieczni Europejczycy sądzili, iż bazylia może być uprawiana wyłącznie przez ładne kobiety. W antycznym Rzymie ówczesna nazwa basilescus odwoływała się do plującego ogniem bazyliszka i była traktowana jako talizman przeciwko tej bestii. W przeszłości we Włoszech była uznawana za symbol miłości. Gałązka bazylii wpięta we włosy mężczyzny oznaczała jego matrymonialne intencje wobec ukochanej. Natomiast doniczka bazylii na balkonie kobiety – gotowość do przyjęcia starającego się o rękę. Obecnie we Włoszech jest uznawana jako antidotum na jad. Libijczycy spożywali ją dla ochrony przed wężami i skorpionami. W Indiach bazylia darowana w prezencie była oznaką serdeczności. Według apokryfów bazylia wyrosła wokół grobu Chrystusa po jego zmartwychwstaniu. W greckim kościele prawosławnym jest używana do przygotowywania wody święconej, a pojemniki z bazylią umieszczane są u stopni ołtarzy. We Francji nazywana jest królewskim zielem L’herbe royale. Na Haiti jest poświęcona bogini miłości – Erzulie. W wierzeniach ludowych noszenie liści bazylii w portfelu ma przyciągać do niego pieniądze. Można zatrzymać dzięki niej w domu szczęście i zapewnić mu ochronę. Umieszczona w rogach pokoju chroni pomieszczenie. Rozsypanie jej wokół serca ukochanego ma zapewnić jego wierność. Jako kadzidło palona jest dla ochrony przed nieproszonymi energiami i istotami. Przyciąga również szczęście, wierność i przyjaźń. Powiązana jest z żywiołem ognia, a jej planetą jest Mars. Powszechnie uważa się, że bazylia działa przeciwdepresyjnie, poprawia nastrój i dodaje sił. Działa pobudzająco. Niektóre gatunki bazylii lepiej sprawdzają się jako przyprawy, innych używa się w medycynie, a jeden uważany jest za roślinę świętą (Ocimum sanctum). W Indiach tulasi (O. sanctum) jest poświęcona bogini Lakszmi i jej małżonkowi bogu Wisznu oraz bogu Krisznie. Hodowana jest na ołtarzach, w ogrodach przydomowych, a także w miejscach kultu religijnego. Składa się jej ofiary i kieruje do niej modły. Aby wyrazić swoją religijną cześć, zachować zdrowie i płodność, a także dla ochrony przed demonami, należy zjadać codziennie jeden liść tulasi. Roślina zapewnia nie tylko wspaniałe zdrowie, ale i obdarza wierzącego pełnią życia seksualnego, które nigdy nie spowszednieje. Na tę roślinę Hindusi składali przysięgę w sądzie. Popularnej przyprawowej bazylii (O. basilicum) także przypisuje się moce afrodyzyjne.

Ojczyzną bazylii pospolitej (Ocimum basilicum, nazwy regionalne: bazylia wonna, bazylek ogrodowy, bazylijka zwyczajna, balsam, bazyliszka polska) jest Azja, a konkretnie tropikalne tereny Indii i Iranu. W tamtejszym klimacie jest byliną, w naszych warunkach uprawiana jest jako roślina jednoroczna. Należy do rodziny jasnotowatych (dawne: wargowe, Lamiaceae, Labiate). Rozgałęziona łodyga ma czworokątny przekrój i czerwonawe zabarwienie, a dorasta do około 30 cm (do 60 cm). Liście ma jasnozielone, błyszczące, jajowate lub romboidalne, brzegiem karbowane, rzadziej ząbkowanym, o długości do 5 cm. Na spodniej stronie liści znajdują się gruczołki zawierające olejek eteryczny. Zakwita latem (VII-VIII), kwiaty wyrastają po 6 w nibyokółkach z kątów liści lub tworzą nibykłos na szczycie pędu. Są dwuwargowe, o krótkiej rurce. Obfitują w nektar, przyciągając pszczoły i inne owady. W zależności od odmiany są koloru żółtawobiałego, różowego lub czerwonawego. Z chwilą ukazania się pąków kwiatowych zostaje zahamowany proces rozkrzewiania się rośliny. Wyhodowano wiele odmian bazylii, np. cynamonową, cytrynową, o czerwonych liściach.

Uprawiać bazylię można w ogrodzie, jak również w skrzynkach na balkonie lub doniczkach na parapecie okiennym. Nasiona wysiewamy na przełomie marca i kwietnia do płytkich pojemników (lub wprost do gruntu w połowie maja). Ponieważ jest szczególnie wrażliwa na mróz, na zewnątrz rozsadę wysadzamy dopiero pod koniec maja. Wiosną można kupić rozsadę bazylii e centrach ogrodniczych. W ogrodzie sadzimy ją w osłoniętym przed wiatrem, nasłonecznionym miejscu do przepuszczalnej, próchnicznej ziemi. W czasie wzrostu można zasilać nawozem w płynie tak jak rośliny ozdobne lub posypać ziemię dojrzałym kompostem (nie znosi świeżego nawozu organicznego). Podlewać należy z umiarem, a dodatkowo w ciepłe dni spryskiwać wodą. Przycięta do użytku lub suszenia, rozkrzewia się od nowa.

 

Ma miły, korzenny, pikantny i słodkawy smak i zapach. Jako przyprawy używa się świeżych lub suszonych liści albo całego ziela, które ścina się w czasie kwitnienia. Olejek bazylikowy o balsamicznym zapachu i gorzkim smaku, a barwy żółtawej używany jest w przemyśle perfumeryjnym. Roślina służy jako przyprawa kuchenna, używana jest także do produkcji likieru oraz jako ozdoba.

 

Latem potrawy ze świeżych pomidorów bez bazylii są nie do pomyślenia. Jak żadna inna przyprawa wyśmienicie komponuje się z tymi właśnie warzywami. Również sosy pomidorowe bez bazylii tracą na smaku. Dodawana jest do masła ziołowego, sosów, surówek, twarogów, jaj, omletów, sałatek z krabów, makaronów, zup i dań z jednego garnka oraz mięsa i ryb. Najbardziej jednak znanym daniem, którego podstawą jest bazylia, jest włoskie pesto. Kwaszone ogórki z dodatkiem bazylii nabierają specyficznego, niezwykłego smaku. Używa się jej także jako przyprawy do kiełbas, boczku oraz potraw z podrobów. Z pędów wierzchołkowych można przyrządzać aromatyzowany ocet lub olej. Liście bazylii można także zamrozić, najpierw smarując je z obu stron olejem. Można tez przechowywać w oleju z solą lub w samej soli. Można też suszyć, lecz jak każde suszone zioło, traci wtedy na aromacie i wartości odżywczej. Posiłkom dietetycznym lub witaminowym bazylia nadaje szczególnej wartości. Z zasady należy jej używać z umiarem, aby swym aromatem nie zdominowała smaku potrawy. Dobrze komponuje się z cebulą i czosnkiem. Wchodzi w skład ziół prowansalskich. Do potraw dodajemy pod koniec gotowania.

 

Wykorzystywana jest także w lecznictwie, gdzie surowcem jest ziele (Herba basilici). Zawiera olejek bazylikowy (0,5-1,5%), garbniki (5%), saponiny, flawonoidy, substancje gorzkie, sole mineralne, witaminy oraz olej zawierający kwas trionowy. Poprawia trawienie i ułatwia przyswajanie pokarmu, działa przeciwskurczowo, poprawia wydzielanie soku żołądkowego, działa słabo wiatropędnie, przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. Pobudza apetyt. Stosuje się w łagodnych zaburzeniach trawiennych, wzdęciach, przy niedoborze soku żołądkowego. Nalewki oleiste doskonale odstraszają owady i łagodzą użądlenia. Powszechnie uważa się, że działa przeciwdepresyjnie, poprawia nastrój i dodaje sił (działanie podobne do melisy).

Domowe preparaty bazyliowe i ich stosowanie - Tutaj. 

Zdjęcia roślin wyhodowanych na własnym balkonie.

środa, 17 września 2008

Od samego początku istnienia Cyklamena obiecywałem przedstawić „sprawcę” śmierci Sokratesa. W tradycji literackiej rolę tę przypisuje się cykucie, tymczasem najprawdopodobniej była to inna roślina. Niejasność wynika z prostego faktu, iż w starożytności obie rośliny (i parę innych) określano ogólnie wspólnym mianem jednej z nich, czyli cykuty. Dopiero w czasach Linneusza miano cykuty przypisano jednej z tych roślin. Zatem w błąd wprowadzają nie tyle przekazy historyczne, co obecna nomenklatura.

Poniżej opiszę obydwie roślinki, obydwie szare i niepozorne i obydwie będące jednymi z największych rozbójniczek w świecie roślin pod względem toksyczności.

Szalej jadowity (ma wiele lokalnych nazw: bzducha wodna, blekot, cykuta, cykuta jadowita, pietruszyca wodna, wsza wodna, szaleń, szaleniec; łac.: Cicuta virosa) w odróżnieniu od szczwołu jest byliną, należąca do tej samej rodziny selerowatych (dawniej: baldaszkowate, Apiaceae). Rośnie w strefie umiarkowanej – Europa Północna i Środkowa, im dalej na południe, tym rzadszy - także w Polsce. Występuje w miejscach podmokłych, na brzegach stawów, przy rowach, na bagnach. Niekiedy nawet do połowy zanurzony w wodzie. Należy do hemikryptofitów (patrz: Słowniczek).

Łodygę ma nagą, również dętą, rozgałęziona w górze, drobno bruzdkowaną, a dorastającą do 60-120 cm. Dęte (puste wewnątrz) są także ogonki liściowe oraz pochwy liściowe. Same liście są dwu- lub trzykrotnie pierzastosieczne, o lancetowatych odcinkach ostro piłkowanych na brzegach. Kwitnie latem (VI-VIII), kwiatki są drobne, białe i zebrane w kwiatostany typu baldachu złożonego. Owocuje od sierpnia (VIII-IX). Kwiaty zapylane są przez muchy, nasiona zaś roznoszone przez wodę (hydrochoria). Posiada podobne do tataraku podziemne bulwiaste kłącza z widocznymi na przekroju komorami powietrznymi. Pachnie pietruszką i ma słodki smak. Natomiast kwiaty mają charakterystyczny i podobny jak u szczwołu mysi zapach.

Alkaloidy, cykutoksyna, a także cykutol znajdują się we wszystkich częściach rośliny, głównie jednak w korzeniu. Zatrucia, zwłaszcza dzieci, zdarzają się stosunkowo często, głównie na skutek spożywania słodkawego korzenia. Do zatruć może prowadzić także pomylenie szaleju z selerem, pasternakiem, pietruszką, a nawet marchwią. Dawkę śmiertelną stanowią zaledwie 2-3 gramy świeżej rośliny.

Często już po kilu minutach od momentu spożycia trucizny pojawiają się palące bóle w ustach i gardle, połączone z nudnościami i wymiotami, także ograniczenie pola widzenia, ciężkie podobne do padaczkowych drgawki, których często powtarzające się ataki prowadzą do osłabienia i całkowitego wyczerpania, a w końcu do utraty przytomności i śmierci na skutek porażenia ośrodka oddechowego.

W pierwszej pomocy należy podac choremu płyny w celu ułatwienia mu zwymiotowania, trzymać go w cieple i jak najszybciej przewieźć do najbliższego szpitala lub lekarza.

Leczenie polega na płukaniu żołądka z węglem i środkiem przeczyszczającym. Przeciw drgawkom benzodiazepina lub barbiturany. Intubacja, tlen. W razie zagrożenia porażeniem ośrodka oddechowego sztuczne oddychanie po podaniu kurary w celu uzyskania zwiotczenia mięśni. Zapewnienie dopływu ciepła. Rokowania poważne.

01:09, ksanthos_trelos , Inne nasze
Link Komentarze (2) »
 
1 , 2 , 3