Ogrody natury...
Zakładki:
01. LEKTURA PRZY MUZYCE TYiJA
A rośliny są żywymi, oddychającymi i porozumiewającymi się istotami, wyposażonymi w osobowość i atrybuty duszy.darmowy hosting obrazków
AMARYLKOWATE (AMARYLLIDACEAE)
CHOROBY I SZKODNIKI
HIGIENA
KONTAKT
MAŁA ARCHITEKTURA
NA SKRÓTY
PRZYPISY
ROZMNAŻANIE ROŚLIN
darmowy hosting obrazków
UWAGA: TRUJĄ!...
WŁASNY PROJEKT OGRODU
WYBRAŃCY ! GWIAZDA PRAWDZIWA
Z wyjątkiem Afrodyty, nie istnieje na tym świecie nic piękniejszego niż kwiat i nic bardziej niezbędnego niż roślina.darmowy hosting obrazków
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
poniedziałek, 25 sierpnia 2008

Rodzaj groszkowatych (Lathyrus sp.) obejmuje około 200 gatunków roślin z rodziny bobowatych (Fabaceae) i rzędu bobowców (Fabales). Gatunki te występują na półkuli północnej, na obszarach o klimacie umiarkowanym i subtropikalnym. Groszek jako roślina ozdobna stosowany jest do pokrywania murów i ogrodzeń. Niektóre gatunki groszku są uprawiane także na paszę oraz jako roślina jadalna.

 

  
 

 

 

Groszek bulwiasty (Lathyrus tuberosus) to bylina z rodziny bobowatych (Fabaceae). W stanie naturalnym porasta suche łąki, słoneczne wzgórza, gliniaste pola z uprawami zbóż i okopowych, przydroża. Preferuje gleby żyzne, głęboko uprawione, przepuszczalne, wystarczająco wilgotne oraz zasobne w wapno. W  stanie dzikim występuje w prawie całej Europie i na Syberii po Jenisej, w rejonie Kaukazu, Azji Mniejszej, Syrii i Algierii. Został także zawleczony do Ameryki Północnej. W naszej florze jest zadomowionym antropofitem. Rośnie niezbyt często na południu kraju (3 stanowiska z tendencją do powiększania areału).

 

 

.

Kwiaty groszku bulwiastego  

 

 

 

Łodyga o wysokości 30-120 cm jest zwykle rozgałęziona, czterokanciasta, leżąca lub wspinająca się za pomocą czepnych wąsów. Liście typu parzystopierzastego, utworzone przez jedną parę sinawych listków. Przylistki półstrzałkowate. Kwitnie od lipca do sierpnia. Kwiaty,  umieszczone w skąpych gronach, o długości 12-16 mm są liliowopurpurowe lub fioletowopurpurowe, bardzo rzadko białe. W literaturze można znaleźć informację, iż kwiaty groszku bulwiastego przyjemnie pachną. Kwiaty spotkanych przeze mnie okazów były bezwonne lub o zapachu ledwie wyczuwalnym. Roślina miododajna, bardzo chętnie oblatywana przez pszczoły.  Strąki zwisające, nagie, prawie cylindryczne, siatkowato unerwione, skórzastobrunatne. W strąkach znajduje się od 3 do 6 nasion. Strąki mają długość około 25 mm i szerokości około 4-6 mm. Korzenie zgrubiałe, bulwiaste, długie i… jadalne.

 

 

Liść groszku bulwiastego 

 

 

Groszek bulwiasty bywa uprawiany jako roślina ozdobna. Zastosowanie i wymagania ma podobne jak groszek pachnący. Jest jednak rośliną wieloletnią. Rozmnaża się wegetatywnie przez podział karpy (bulwy) i generatywnie z nasion.

 

 

21:09, ksanthos_trelos , Antropofity
Link Komentarze (1) »
wtorek, 19 sierpnia 2008

 

Parzeplin - to naprawdę bardzo niezwykła roślina, która będzie królową każdego ogrodu! Ogromne liście gunnery są niezwykłe. Pod liściem dorosłej gunnery spokojnie mieści się człowiek. Stanowią widoczny z daleka element dekoracyjny. Cała roślina wzbudza zainteresowanie i fascynację - dlatego na pewno będzie doskonałą ozdobą każdej kolekcji.

 

 

Rodzina gunnerowatych (pol. Parzeplinowatych, łac. Gunneraceae) obejmuje kilka gatunków bylin pochodzących z Ameryki Południowej – m.in. Gunnera tinctoria z Chile, Gunnera manicata z Brazylii. Na pierwszy rzut oka roślina przypomina ogromny rabarbar. Charakteryzuje się krzaczastym pokrojem, osiąga do ponad 2 metrów wysokości i co najmniej taką samą średnicę "krzewu". Rośnie silnie, osiągając swe pełne rozmiary w ciągu 1-2 sezonów. Ogromne liście gunnery są niezwykłe. Mogą osiągać rozmiary od kilku centymetrów do 3 metrów, a wyrastają z karpy na kolczastych ogonkach. Blaszka liściowa jest podzielona na płaty i ząbkowana na brzegach. Zielone liście pięknie kontrastują z czerwonymi ogonkami. Ukryte pod liśćmi małe, niepozorne, lecz zebrane w ogromne kwiatostany czerwonobrązowe kwiaty, osadzone są na stożkowatych, wyprostowanych ogonkach (G. tinctoria). Kwitnie od czerwca do sierpnia. Po przekwitnięciu wydaje małe, czerwone, kuliste owoce.

Majestatycznie wygląda posadzona pojedynczo. Jest odpowiednia do dużych ogrodów. Doskonale komponuje się z innymi egzotycznymi roślinami, np. bambusem, sadźcem konopiastym oraz bokkonią sercowatą. Pojedynczo dobrze wygląda posadzona w centrum trawnika, w grupach nad brzegami oczek wodnych. To drugie stanowisko jest szczególnie polecane ze względu na wysokie wymagania rośliny pod względem wilgotności podłoża. Roślina nie znosi suszy. Gleba powinna być żyzna, wilgotna, a nawet podmokła. Stanowisko ciepłe, słoneczne do półcienistego. Na okres zimy wymaga dokładnego okrycia. Jesienią liście gunnery ścinamy i okrywamy nimi korzenie, żeby ochronić je przed mrozem. Późne wiosenne przymrozki są bardzo niebezpieczne dla młodych roślin. Uprawa tej rośliny w gruncie jest możliwa w ciepłych rejonach (z dokładnym okryciem części podziemnych na zimę). W zimnych należy uprawiać ją w dużym pojemniku, który na czas zimy przenosi się w miejsce zabezpieczone przed mrozem. Rozmnażamy wiosną przez podział rośliny.

 

Gunnera to wyjątkowo piękna i majestatyczna roślina. Tworzy niesamowite, ogromne pędy i liście. Gunnery rosną między innymi we Wrocławskim i Krakowskim Ogrodzie Botanicznym. Firmy ogrodnicze polecają jedno-, dwuletnie sadzonki w cenie od 35,- do 50,- zł. Podobną sadzonkę na Allegro można nabyć za 13,- zł. Zdjęcia przedstawiają roślinę z Wrocławskiego Ogrodu Botanicznego (G. manicata - Parzeplin olbrzymi); zdjęcie przedostatnie pochodzi z Wikipedii.

 

 

 

17:32, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Komentarze (2) »
niedziela, 10 sierpnia 2008

Popłoch pospolity (Onopordum acanthium) – dwuletnia roślina należąca do rodziny astrowatych. We florze Polski jest archeofitem*, dość pospolicie występującym na całym niżu. Naturalny zasięg obejmuje północną Afrykę, południową i środkową Europę oraz Azję. Jako roślina ozdobna rozpowszechniony został w Europie północnej, gdzie częściowo się zadomowił, trafił także w XIX wieku do Ameryki Północnej i Australii, gdzie stał się uciążliwym chwastem. Tworzy trzy podgatunki, a także liczne mieszańce z innymi gatunkami z rodzaju, występują one jednak poza granicami Polski.

Może osiągać bardzo zróżnicowaną wysokość: od 30 centymetrów do aż 2 metrów. Oskrzydlona, silna i rozgałęziona w górze łodyga oraz na brzegach zaopatrzone w kolce liście są wełnisto lub pajęczynowato owłosione. Kwitnie od lipca do września, kwiaty (kwiatostany) mają od 3 do 6 centymetrów średnicy i jasnopurpurową barwę. Porasta siedliska ruderalne, przydroża, pastwiska. Występuje najczęściej na glebach piaszczystych w miejscach słonecznych, suchych i ciepłych.

Ziele oraz korzeń zawierają olejki eteryczne, flawonoidy, pochodne kumaryny, żywicę, inulinę i śladowe ilości alkaloidów. Napar i sok ze świeżych liści są wykorzystywane w ziołolecznictwie. Popłoch pospolity służy do wytwarzania leków homeopatycznych stosowanych w leczeniu zaburzeń pracy serca i krążenia. Większe dawki preparatów z popłochu pospolitego mogą być trujące. Jego nasiona zawierają olej jadalny. W przeszłości całą roślinę jadano, obecnie sadzi się ją w ogródkach jako ozdobę.

Popłoch pospolity jest rośliną-symbolem narodowym Szkocji, widnieje na najważniejszym odznaczeniu Szkocji - Orderze Ostu, poza tym jest motywem obecnym w zdobieniach budynków, pamiątek i strojów szkockich. W naszym piśmiennictwie zwykle podaje się, że chodzi o oset, co jest jednak błędem. Uzasadnieniem dla tego przekręcenia nazw może być niezręczność określania Najstarszego i Najszlachetniejszego Orderu szkockiego mianem "Orderu Popłochu"... Legendarne początki orderu sięgają VIII wieku, gdy król Piktów, Oengus mac Fergus, ustanowił go dla upamiętnienia zwycięstwa nad Sasami w 787. Ustanowienie orderu miało być też wyrazem wdzięczności dla św. Andrzeja za wspomożenie zwycięzców. Prawdopodobnie order powstał dużo później, możliwe, że w XVI w. Statutową formę współczesnego orderu nadał Orderowi Ostu król Jakub VII w 1687 roku.

*Archeofit – gatunek rośliny obcego pochodzenia (antropofit), który przybył do nas z innych rejonów geograficznych w czasach wczesnohistorycznych lub przedhistorycznych i występuje wyłącznie w siedliskach synantropijnych. 

22:22, ksanthos_trelos , Antropofity
Link Komentarze (1) »