Ogrody natury...
Zakładki:
01. LEKTURA PRZY MUZYCE TYiJA
A rośliny są żywymi, oddychającymi i porozumiewającymi się istotami, wyposażonymi w osobowość i atrybuty duszy.darmowy hosting obrazków
AMARYLKOWATE (AMARYLLIDACEAE)
CHOROBY I SZKODNIKI
HIGIENA
KONTAKT
MAŁA ARCHITEKTURA
NA SKRÓTY
PRZYPISY
ROZMNAŻANIE ROŚLIN
darmowy hosting obrazków
UWAGA: TRUJĄ!...
WŁASNY PROJEKT OGRODU
WYBRAŃCY ! GWIAZDA PRAWDZIWA
Z wyjątkiem Afrodyty, nie istnieje na tym świecie nic piękniejszego niż kwiat i nic bardziej niezbędnego niż roślina.darmowy hosting obrazków
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
poniedziałek, 26 kwietnia 2010

Niezmiennie w niejakie zdumienie wprawiają mnie pojawiające się do tej pory komentarze pod opisanym blisko dwa lata temu gruboszem. Hmm, grubosz bywa nazywany drzewkiem szczęścia lub drzewkiem pieniędzy, a my z kolei bywamy przesądni; któż nie chciałby być szczęśliwy czy bogaty... Szczęście i wewnętrzne bogactwo z pewnością zapewni nam dojrzała przyjaźń. Czyż zatem dzisiejsza bohaterka, zwana właśnie rośliną przyjaźni, również z czasem zdobędzie taką popularność i uwagę miłośników roślin, jak dobrze od lat znany nam grubosz?...



Rodzaj Nandina z rodziny berberysowatych (Berberidaceae), zwany niebiańskimi bambusami, z prawdziwymi bambusami ma tylko tyle wspólnego, że liście tych roślin są podobne w kształcie do liści bambusów, tworzących podrodzinę i plemię w rodzinie traw. W uprawie znajduje się gatunek Nandina domestica (ang.: Heavenly bamboo, Sacred bamboo; fr.: Bambou sacré, Bambou céleste). Święty "bambus", zwany też niebiańskim "bambusem" albo rośliną przyjaźni pochodzi z Azji; szeroko rozpowszechniony jest w Chinach i Japonii. Jest to niski krzew (lub krzewinka), dorastający do 1 m wysokości (50 - 200 cm)i tyleż samo szerokości. W swojej ojczyźnie jest rośliną wiecznie zieloną, w naszych warunkach klimatycznych co najwyżej częściowo zimozieloną. Tworzy liście pierzaste, o listkach lancetowatych, długości 4 - 11 cm i szerokości 1,5 - 3 cm. Młode liście mają atrakcyjną fioletowoczerwoną lub miedzianą barwę, a z czasem stają się niebieskozielone albo też ciemnozielone. Również jesienią (i zimą) liście przebarwiają się na piękny jaskrawoczerwony kolor. Zakwita wczesnym latem, w czerwcu (V - VII), tworząc różowe pąki, rozrastające się w długie (20 - 30 cm), stożkowate wiechy. Pojedyncze kwiatki są barwy czysto białej i mają około 1 cm średnicy. Okrągłe, jaskrawoczerwone owoce (trujące jagody!), o średnicy 0,5 - 1 cm utrzymują się na krzewie do późnej jesieni.



Wymaga gleb świeżych, przepuszczalnych(!), o odczynie lekko kwaśnym, stanowisk słonecznych lub lekko ocienionych. Przed posadzeniem roślin podłoże dobrze jest wzbogacić torfem i/lub kompostem. Roślina rosnąca w pełnym słońcu ładniej się wybarwia, natomiast rosnąca w cieniu słabo kwitnie. Jest odporna na suszę, ale lepiej się czuje w podłożu lekko wilgotnym. Zaleca się podlewanie w czasie suszy i zabobiegające szybkiemu wysychaniu podłoża okrycie go cienką warstwą kory, a także przycinanie (w dowolnym okresie) w celu nadania odpowiedniej formy i zagęszczenia gałązek. Można nawozić wczesną wiosną (II - III) oraz przed kwitnieniem (VI), wykorzystując nawozy dla różaneczników. Wytrzymuje minusowe temperatury zimą do 10 - 15°C; na zimę wymagane jest zatem okrycie.



Nandina jest bardzo popularną rośliną w Japońskich ogrodach z powodu budowy liści i ich koloru. Jest też nazywana rośliną przyjaźni, dlatego jest często wieszana koło drzwi frontowych, aby pozbawiać domowników wszelkich zmartwień.
Polecana do ogródków przydomowych i jako ciekawy element kompozycji pojemnikowych, a także na niskie i średnie żywopłoty, obwódki itp., na skalniaki (odmiany karłowate), nasadzenia niskich krzewów, rabaty i ogrody naturalistyczne. Ładnie wygląda w kompozycjach z niskimi odmianami jałowca i wrzosem. Nandina ze względu na podobne wymagania sadzona może być z takimi roślinami, jak kiścień, pieris, skimmia czy niskie odmiany rododendronów. Gałązki o interesującym wybarwieniu liści, a także kwitnące i owocujące mogą być wykorzystywane w kompozycjach bukieciarskich, także do suchych bukietów.
Atrakcyjne wybarwienie liści wiosną i jesienią, obfite kwitnienie i owocowanie oraz zimozieloność sprawia, że nandina to niezwykle atrakcyjny gatunek. Jednakże jak do tej pory roślina ta w polskich ogrodach spotykana jest niesłychanie rzadko. Bywa dostępna w handlu w formie nasion (około 1,- za sztukę) lub sadzonek (20,- - 30,- zł/szt.). Sadzonki ukorzeniane w doniczkach można wysadzać przez cały sezon wegetacyjny. Jeśli zaistnieje konieczność przesadzenia rośliny, lepiej wykonać to jesienią, sadząc krzew na takiej samej głębokości, na jakiej rósł dotychczas.



Bywa wykorzystywana w lecznictwie ze względu na właściwości uspokajające.



Wybrane odmiany:
'Nana purpurea': odmiana karłowata i zwarta, dorasta do 20 cm wysokości i około 2 m szerokości. Jesienią wybarwia się na kolor czerwono-fioletowy.

'Wood': odmiana karłowa o zwartym wzroście do 20 cm wysokości i szerokości. Gęsty pokrój i śliczne barwy jesienią.

'Moon Bay': liście ma jasne, żółtozielone, jesienią przebarwiające sie na szkarłatnoczerwone. Odmiana zwarta, silnie rosnąca.


17:12, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Komentarze (2) »
niedziela, 18 kwietnia 2010

Podobnie interesującą jak niżej przedstawiona gaura i równie rzadko spotykaną rośliną jest guzikowiec zachodni (Cephalanthus occidentalis), należący do rodziny marzanowatych (Rubiaceae). Krzew ten pochodzi z Ameryki Północnej i Wschodniej. Rośnie w USA i Kanadzie na podmokłych, bagiennych glebach torfowych wokół zbiorników wodnych. Na obszarach naturalnego występowania tworzy niewielkie drzewka o wysokości 3-6 m. W Polsce dorasta do wysokości 1,5-2 m i tworzy krzewy o kulistym pokroju. Młode pędy guzikowca są cienkie, czerwonawe, z małymi, naprzeciwległymi pąkami. Liście są całobrzegie, jajowate lub szerokolancetowate, długości 6-15 cm. Najbardziej charakterystyczne u guzikowców są główkowate kwiatostany, o średnicy do 3 cm, pojawiające się w końcu lipca na wierzchołkach pędów i kwitnące nieprzerwanie do września. Składają się z drobnych, kremowobiałych, pachnących, zrosłopłatkowych kwiatów, tworzących rurkę, z której wystają dłuższe od korony kwiatu pręciki. Kwiaty guzikowca stanowią nieodpartą pokusę dla motyli. Owoce są drobne, bordowo-brązowe, dwunasienne, zebrane w kuliste owocostany. W uprawie wykorzystywane są dwa podgatunki: C. o. occidentalis (rosnący od Nowej Szkocji, po Minnesotę i Florydę po wschodni Teksas) oraz C. o. californicus (występujący od zachodniego Teksasu przez Kalifornię, Meksyk i Amerykę środkową).



Guzikowce wymagają słonecznych stanowisk i wilgotnej, żyznej gleby. Można je wykorzystywać w nasadzeniach grupowych lub lepiej pojedynczo - łatwiej wtedy przygotować odpowiednie warunki dla krzewu. Ziemię mieszamy z torfem, a w celu dłuższego utrzymywania przez nią wilgoci powierzchnię okrywamy korą. Nie zapominamy o podlewaniu, zwłaszcza w okresie suszy. Świetnie czują się na obrzeżach większych oczek wodnych. Krzewy mają oryginalny wygląd i są odporne na mróz. Ogromną zaletą jest pora kwitnienia, przypadająca na rzadki u krzewów i drzew okres końca lata. Kwiaty guzikowca można wykorzystywać w kompozycjach florystycznych.



Rozmnażanie roślin jest łatwe. Na przełomie wiosny i lata (VI) sporządzamy dwuwęzłowe sadzonki zielne, sadzimy do mieszaniny torfu z piaskiem i okrywamy folią. Przy użyciu ukorzeniaczy i zapewnieniu optymalnych warunków odsetek ukorzenionych sadzonek sięga 80%. Jesienią można też zebrać owocostany i spróbować siewu nasion (do skrzynek lub w inspekcie) bezpośrednio po zbiorze lub wiosną, po półrocznej
stratyfikacji.
Ceny handlowe 10,- - 30,-/szt.


04:55, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 15 kwietnia 2010

Gaura Lindheimera (Gaura lindheimeri) to bylina z rodziny wiesiołkowatych (Oenotheraceae) o dość luźnym krzaczastym pokroju i cienkich, wyprostowanych pędach, dorastająca do metra wysokości (50-100 cm). Pochodzi z północnoamerykańskich suchych sosnowych lasów i prerii. Sztywne, kłosowate pędy w miarę wzrostu okrywają się w okresie od lipca do października (VI-X) bardzo licznymi, delikatnymi kwiatami o czteropłatkowej koronie. Zebrane są w luźne wiechy, a płatki swe rozchylają już o świcie. Kwiaty są miododajne. Jajowato-lancetowate, ząbkowane liście tej rośliny osiągają długość około 7 cm i barwę zieloną u odmian białokwitnących lub ciemnozieloną do purpurowozielonej u pozostałych. Jest oryginalną i mało jeszcze rozpowszechnioną rośliną.



Najlepiej czuje się na ciepłym i słonecznym stanowisku oraz uprawiana na przeciętnym, przepuszczalnym, lekko wilgotnym podłożu. Oczywiście, żyźniejsza ziemia spowoduje obfitszy przyrost. Odczyn podłoża powinien być obojętny. Nie posiada jakichś szczególnych wymagań pod względem uprawy. Zatem wystarczy podlewanie w okresie suszy oraz odchwaszczanie. Pozostawiona na zimę bez ściętych pędów może w niekontrolowany sposób się rozsiewać, lepiej więc zaschnięte pędy przed zimą ścinać. Pozostawione na zimę pędy należy ściąć wiosną oraz liczyć się z obfitym rosianiem się rośliny. Siewki zakwitają jeszcze tego samego roku. Pochodzenie gaury sprawia, iż nasze zimy przetrzymuje raczej dobrze; jednakże podczas ostrzejszych mrozów (poniżej -12/-17°C) nie zaszkodzi okryć karpy korzeniowej wartstwą ilgliwia, kory czy włókniną.



Rozmnaża się poprzez nasiona wysiewane wczesną wiosną pod okryciem lub w końcu kwietnia wprost do gruntu. Siewki zakwitają już w pierwszym roku uprawy.



Uprawiane są głównie dwie jej odmiany: 'Karalee White': o kwiatach białych z różowymi pręcikami oraz 'Lillipop Pink': o kwiatach różowych i nieco ciemniejszych liściach niż u odmiany białej. Grupa 'Geyser Pink' charakteryzuje się zwartym pokrojem i niższym w stosunku do gatunku wzrostem. W grupie tej odmiana 'Gaudros' osiąga wysokość do 50 cm.



Wykorzystywana bywa do obsadzania rabat bylinowych, różnych grup ogrodowych i parkowych, szczególnie w kompozycjach naturalistycznych, a także na kwiat cięty. Można obsadzać nią również donice i inne pojemniki, w przypadku niższych odmian także skrzynki balkonowe. Jedna roślina kosztuje od 2,50 do około 10,- zł, w zależności od firmy i odmiany.


02:05, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Komentarze (1) »
sobota, 10 kwietnia 2010

Operculicarya decaryi została odkryta przez Josepha Marie Henry Alfreda Perrier de la Bâthie dopiero w 1944 roku. Pochodzi z południowo-zachodniej części Madagaskaru i reprezentuje rodzinę nanerczowatych (Anacardiaceae). Jest dość potężnie wyglądającym drzewem. Wysokości imponującej jednak nie osiąga, dorasta bowiem do około 9 m, ale przy takim "wzroście" średnica jej pnia może dochodzić do jednego metra. Pień drzewa jest bardzo charakterystyczny: gruby, sękaty, poskręcany, niekiedy o kilku bulwiastych rozgałęzieniach u podstawy. Liście ma nieparzystopierzaste o listkach jajowatych lub owalnych. Liście mają błyszczącą, jakby naoliwioną powierzchnię, a podczas zgniatania wydzielają ostrą, nieprzyjemną woń. Mają one bardzo ciemnozieloną barwę, w pełnym słońcu (lub u nas także w chłodzie) przybierają wręcz kolor brązowozielony lub ciemnoczerwonawy. Uprawiane w mieszkaniu mają liście o soczystej, żywozielonej barwie. Pod koniec zimy na szczytach gałązek ukazują się drobne, jedno- do dwumilimetrowej długości, zebrane w niewielkie kwiatostany liczące po kilka sztuk, ciemnoczerwone lub brązowoczerwone kwiatki. Jest rośliną dwupienną, w handlu jednakże spotykane są przede wszystkim osobniki żeńskie. Do nas przywędrowała z Zachodu pod koniec lat osiemdziesiątych. Na początku lat dziwięćdziesiątych stała się bardzo modna jako idealna kandydatka do formowania bonsai.
Karłowata
O. Eggli osiąga zaledwie metr wysokości, przy półmetrowej średnicy pnia. Oś liści jest zygzakowata i oskrzydlona, a kwiaty mają barwę żółto-zieloną.



Dobrze rośnie w miejscu jasnym, o świetle rozproszonym; w słońcu też przetrwa, lecz jego ostre promienie mogą spowodować poparzenia na liściach, a także ich czerwienienie; jeśli wybieramy miejsce słoneczne, to lepsze jest takie, które daje możliwość ocienienia drzewka przez kilka godzin w ciągu dnia. Dobrze czuje się w mieszance ziemi uniwersalnej, z dobrym drenażem na dnie pojemnika. Powinniśmy uważać z podlewaniem, które winno być umiarkowane; zimą tyle tylko, aby nie dopuścić do całkowitego przeschnięcia bryły korzeniowej. Niedobór wody w tym okresie, a także zbyt zimne stanowisko, mogą doprowadzić do całkowitego zrzucenia liści. Nie powinniśmy się tym bardzo zmartwić, wiosną roślina odżyje z całą pewnością. Drzewko jest bardzo odporne na suszę, a jako typowy
sukulent gromadzi zapasy wody w soczystym pniu. Umiarkowane, lecz regularne podlewanie ma duże znaczenie po wznowieniu wzrostu wiosną, a także w okresie letnim i po przesadzeniu. Natomiast spora wilgotność powietrza jest wręcz pożądana, dobrze jest zraszać liście co 2 dni, zwłaszcza w okresie zimowym. Pod koniec maja możemy wystawić roślinę na zewnątrz, z powrotem do mieszkania wnosząc już pod koniec sierpnia / we wrześniu; zapobiegnie to przechłodzeniu rośliny lub zniszczeniu przez przymrozki, na co jest bardzo wrażliwa. Także w mieszkaniu miejsce powinno być wolne od przeciągów. Roślina jest bardzo odporna, lecz rośnie powoli.



Z nieznanych powodów męskie okazy w sprzedaży spotykane są sporadycznie, a zatem mamy niewielkie szanse na dochowanie się własnych nasion. W podgrzewanej mnożarce kiełkują one bardzo łatwo i jest to najprostszy sposób rozmnożenia tej rośliny. Operculicaryę można też rozmnażać ze zrewniałych sadzonek pędowych, a nawet korzeniowych, umieszczanych w piasku w ciepłym miejscu; ukorzenianie trwa długo (6 tygodni) i nie jest zbyt łatwe.



Ze szkodników mogą zaatakować ją szczególnie mszyce. Stosujemy odpowiedni preparat zwalczający nieproszonych gości.

Drzewko powinno być regularnie cięte w celu nadania odpowiedniego wyglądu. Pozbawione takiej pielęgnacji zagęści się plątaniną cienkich, wiotkich gałązek. W sztuce bonsai jest łatwą i wdzięczną rośliną do kształtowania. Podwiązywanie najlepiej wykonywać jesienią.

19:33, ksanthos_trelos , Ozdobne
Link Komentarze (1) »