Ogrody natury...
Zakładki:
01. LEKTURA PRZY MUZYCE TYiJA
A rośliny są żywymi, oddychającymi i porozumiewającymi się istotami, wyposażonymi w osobowość i atrybuty duszy.darmowy hosting obrazków
AMARYLKOWATE (AMARYLLIDACEAE)
CHOROBY I SZKODNIKI
HIGIENA
KONTAKT
MAŁA ARCHITEKTURA
NA SKRÓTY
PRZYPISY
ROZMNAŻANIE ROŚLIN
darmowy hosting obrazków
UWAGA: TRUJĄ!...
WŁASNY PROJEKT OGRODU
WYBRAŃCY ! GWIAZDA PRAWDZIWA
Z wyjątkiem Afrodyty, nie istnieje na tym świecie nic piękniejszego niż kwiat i nic bardziej niezbędnego niż roślina.darmowy hosting obrazków
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
piątek, 28 stycznia 2011

Rodzaj Stevia z rodziny astrowatych (Asteraceae) obejmuje około 240 gatunków bylin i krzewów, występujących w tropikalnych i subtropikalnych rejonach obu Ameryk. W 1982 roku przebadano ponad setkę gatunków stewii i u kilkunastu z nich odkryto słodkie właściwości, które najsilniejsze były u gatunku Stevia rebaudiana. Rośnie on endemicznie w pasmie górskim Cordillera del Amambay w północno-wschodnim Paragwaju. Według niektórych źródeł występuje także na terenach Brazylii i Argentyny graniczących z Paragwajskim dystryktem Amambay. Porasta tam łąki na wysokości około 200-600 metrów nad poziomem morza. Stewia rośnie na ciemnych, wilgotnych, piaszczystych lub ilastych, dobrze przepuszczalnych glebach. Występuje na brzegach bagien na nieurodzajnych, kwaśnych piaskach lub glebach murszowych, w podłożu ciągle wilgotnym, ale nie narażonym na długotrwałe zalewanie. Stewia jest rośliną wieloletnią. W zimniejszym klimacie bywa czasem uprawiana jako roślina jednoroczna. Dorasta do wysokości około 1 metra (30-100 cm), liście mają 2-3 cm długości, kwiaty białe, drobne. Coraz trudniej spotkać stewię w obszarze, gdzie kiedyś występowała. Na terenach naturalnych wypasano bydło lub zostały przeznaczone na inne cele rolnicze. Stewię masowo zabierano z naturalnego środowiska na nowo zakładane plantacje. Działania te znacząco ograniczyły liczebność stewii i jej stanowisk. Stewia uprawiana jest w Brazylii, Paragwaju, Urugwaju, Ameryce, Izraelu, Tajlandii i Chinach.


Roślina charakteryzuje się bardzo wysoką zawartością związków słodzących i z tego względu używana bywa do słodzenia napojów i potraw. Charakteryzuje się bardzo niską kalorycznością w porównaniu do tradycyjnego cukru (sacharozy), od którego jest co najmniej kilkadziesiąt (wg niektórych źródeł do 450) razy słodsza. Zawartość słodkiego glikozydu w roślinie wynosi około 10%. Jest on stabilny termicznie do 180 ° C (czyli nadaje się do pieczenia) i chemicznie w szerokim zakresie pH (do kwaśnych potraw), rozpuszcza się zarówno w wodzie, jak i alkoholu. Ważnym efektem spożywania stewii jest jej zdolność do obniżania ciśnienia krwi. Nie jest źródłem fenyloalaniny, więc może być stosowany przez chorych na fenyloketonurię. Może być używana także przez diabetyków, ponieważ nie podnosi poziomu cukru we krwi. Nie powoduje też próchnicy zębów. Cukier znajduje się w całej roślinie, jednak praktycznie wykorzystuje się najczęściej najzasobniejsze weń liście. W trakcie badań nad rośliną odkrywano kilkakrotnie słabe działanie mutagenne (rakotwórcze), które następnie zostało podważone ze względu na błędy proceduralne. W 2008 r. stewia została zaakceptowana przez FDA (Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków) jako suplement diety, nie może być jednak sprzedawana jako słodzik. Być może taki zapis został wywalczony przez producentów sztucznych słodzików, obawiających się konkurencji ze strony naturalnej i niedrogiej stewii. Jako suplement diety, stewia może być sprzedawana również w Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii. Obecnie stewia najpowszechniej stosowana jest w Japonii (od 1970 r.), gdzie stanowi 40% rynku słodzików. Stewia nie została dopuszczona jako środek spożywczy w Unii Europejskiej ze względu na niedostateczną liczbę badań przeprowadzonych w instytucjach UE. We Francji dostępna jako słodzik na mocy decyzji władz francuskich. W Polsce legalnie tylko jako kosmetyk do pielęgnacji jamy ustnej. Pomimo to można zakupić także susz, skoncentrowany wyciąg, syropy, tabletki itp. produkty oraz nasiona lub sadzonki rośliny.


Słodki smak stewia zawdzięcza glikozydom, które mogą stanowić ponad 10% masy suchego liścia. Substancje te nie są trawione przez ludzi, dlatego też mają zero kalorii. W liściach stewii znaleziono 8 glikozydów, z których dwa (stewiozyd i rebaudiozyd A) mają największe znaczenie, a pozostałe występują w niewielkich ilościach. Wszystkie glikozydy znalezione w stewii są zbudowane ze stewiolu, dlatego nazywamy je glikozydami stewiolowymi. Najwięcej glikozydów stewiolowych zawierają liście, następnie (malejąco) kwiaty, łodygi, nasiona i korzenie. Korzenie to jedyna część rośliny, która nie zawiera stewiozydów. Liście są dwa razy słodsze niż kwiaty. Stężenie stewiozydu w liściach i łodygach rośnie stopniowo aż do rozpoczęcia kwitnienia. Po wysuszeniu liście niewiarygodnie długo zachowują słodkie właściwości: badacze znaleźli 62 letni liść stewii i był on nadal słodki.

Stewia nadaje się do używania w kuchni bez żadnej obróbki. Wystarczy dodać świeże liście do sałatek czy gotowanych potraw. Podobnie używamy wysuszone, sproszkowane liście. Możemy je dosypać do filiżanki herbaty czy kawy. Liście widoczne w potrawach (szczególnie jasnych) mogą niekiedy przeszkadzać. Unikniemy tego, stosując wyciąg (ekstrakt) ze stewii. Otrzymamy go, gotując liście przez kilka minut w małej ilości wody. Odparowując wodę, uzyskamy bardziej zagęszczony wyciąg. W sprzedaży dostępny jest wyciąg w formie proszku, uzyskany po odparowaniu praktycznie całej wody. Świeże liście mogą być dodawane do sałatek. Suszone sproszkowane liście są dodawane do filiżanki herbaty lub kawy. Z powodzeniem można stosować stewię do przetworów owocowych, soków czy np. osłodzenia świeżych truskawek. Stewia zachowuje się zupełnie inaczej niż cukier przy pieczeniu ciast. Nie zmienia się w karmel, nie doda kruchości ciastkom, nie będzie pożywką dla drożdży. Dlatego niektórzy wolą stosować np. ksylitol (cukier brzozowy). Są specjalne przepisy na ciasta ze stewią, które uwzględniają jej właściwości. Mieszanie z solą lub kwasami organicznymi takimi jak kwas cytrynowy, octowy, mlekowy, jabłkowy i winowy, wzmacnia słodkość i redukuje nieprzyjemny posmak stewii. Bezpłatny fragment ebooka zawierający 11 przepisów ze stewią znajduje się tutaj, pełny ebook (75 przepisów) można zakupić w EscapeMagazine.pl .


W Polsce można stewię wysadzać do gruntu w połowie maja lub uprawiać cały rok w doniczce. Jesienią liście robią się słodsze więc zbiór najlepiej przeprowadzić możliwie późno, czyli przy sprzyjającej pogodzie w drugiej połowie września lub na początku października. Podczas kwitnienia zmniejsza się zawartość stewiozydów w liściach, dlatego liście najlepiej ścinać przed kwitnieniem lub gdy tylko zauważymy początek kwitnienia.
Krótki dzień pobudza roślinę do kwitnienia. W jednym z badań, przy 11 godzinnym dniu roślina zakwitła po 46 dniach, przy 12,5 godzinnym dniu po 96 dniach. Przy 16 godzinnym dniu nigdy nie zakwitnie. Stewia najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w przepuszczalnym podłożu. Naturalne występuje na kwaśnym podłożu (pH 4-5), ale będzie rosnąć również na glebie o pH 6,5-7,5. Nie toleruje jedynie zasadowego i zasolonego podłoża. Znosi częściowy cień, choć rośnie wtedy wolniej i słabiej kwitnie. Nie toleruje suszy; liście szybko więdną, gdy podłoże wyschnie. Stewia wytrzymuje temperatury od -6 do 43 °C, ale optymalnym dla jej wzrostu przedziałem jest 15-30 °C. Spadki poniżej 0 °C mogą uszkadzać młode pędy. Zalecana gęstość sadzenia stewii na plantacjach wynosi od 60x10 cm do 70x25 cm. Nasiona wysiewamy równomiernie na powierzchni ziemi. Światło wpływa korzystnie na kiełkowanie. Mała zdolność nasion do kiełkowania jest naturalną cechą tego gatunku. Optymalna temperatura kiełkowania to 24 °C. W idealnych warunkach może zakwitnąć po 50-60 dniach od wysiania. Rozmnażać można również przez sadzonki pędowe, wykonywane przed pojawieniem się kwiatów.




Bibliografia:
Sahelian R., Gates D. (1999) The Stevia Cookbook, Avery, New York.
Ramesh K., Singh V., Megeji N.W. (2006) Cultivation of Stevia: A Comprehensive Review, Academic Press, USA
Soejarto D. D. (2002) Botany of Stevia and Stevia rebaudiana, Taylor & Francis, London.
Taylor L. (2005) The Healing Power of Natural Herbs, Square One Publishers, Garden City http://stewia.info.pl
http://www.floranet.pl
http://pl.wikipedia.org
http://www.drosera.pl Park, NY.

Źródła zdjęć:
http://commons.wikimedia.org
http://www.rain-tree.com
http://davesgarden.com
http://www.about-garden.com
http://stewia.info.pl



Zadaniem bloga jest gromadzenie wszelkich informacji o danym gatunku w jednym miejscu. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie jestem w stanie dotrzeć do wszystkich źródeł. Jednakże notki są zlepkiem wiedzy zaczerpniętej z wielu różnych źródeł, często z bardzo skromnym udziałem wiedzy własnej autora bloga. A zatem informacji zawartych na blogu NIE PRZYPISUJĘ sobie. Wykorzystywane źródła do tej pory gromadzone były w osobnym miejscu w Bibliografii. Najwyraźniej jednak jest to zbyt prosta metoda, skłaniająca nieuważnych a doszukujących się sensacji do wysunięcia zarzutu plagiatu. Aby zaoszczędzić sobie tłumaczenia każdemu z osobna, że białe nie jest czarnym, od roku 2011 bibliografię zamierzam podawać pod każdą notką z osobna.

12:14, ksanthos_trelos
Link Komentarze (3) »