Ogrody natury...
KWIATEK DLA FINETKI 2 (Custom) blogi ! TAWUŁKA NA BLOGA AKSAMITKA NA BLOGA 3 konkurs ! KASZTANOWIEC NA BLOGA

http://www.cyklamen.blox.pl
Blog > Komentarze do wpisu

Ogród dla niepełnosprawnych 2/3

  
 
Część II: Szczegóły 1/2

Projektując czy adaptując ogród, powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na to, by był bezpieczny i dostępny - czyli pozbawiony barier. Osobom mniej sprawnym fizycznie poruszanie się po terenie uniemożliwiają bądź utrudniają najczęściej: znaczne nierówności i strome spadki terenu, krawężniki, schody i niewłaściwie usytuowane elementy małej architektury (np. ławki, kwietniki, tablice informacyjne, latarnie czy pergole), źle zaprojektowana i dobrana roślinność. Dostępność ogrodu, to m.in. możliwość swobodnego poruszania się po nim zarówno osoby sprawnej, jak i poruszającej się na wózku inwalidzkim lub niewidomej. Dlatego ważne jest takie zaprojektowanie alejek, placów, elementów wyposażenia ogrodu i sąsiadującej z nimi roślinności, by umożliwiało bezpieczne przemieszczanie się. Alejki powinny być prowadzone po równym terenie, bez większych różnic poziomów, mieć równą, utwardzoną nawierzchnię, w miarę możliwości o szorstkiej, przeciwpoślizgowej fakturze. Szerokość chodników i ścieżek zależy od natężenia ruchu. Szerokość umożliwiająca bezkolizyjny przejazd dwóm osobom na wózkach inwalidzkich wynosi minimalnie 170 cm, jednak optymalna to 200 cm. Dopuszczalne jest stosowanie chodników węższych – minimalnie 140 cm - przy wprowadzeniu co 10-15 m poszerzenia, umożliwiającego mijanie się dwóch wózków inwalidzkich. Alejki nie powinny mieć ostrych zakrętów utrudniających manewrowanie wózkiem inwalidzkim. Szczególnie ważne dla osób niewidomych i niedowidzących jest to, by drogi krzyżowały się pod kątem prostym, co ułatwia orientację w terenie. Ciągi piesze powinny przebiegać w odległości min. 120 cm od budynków. Jeśli jednak alejka prowadzona jest tuż przy budynku, wszelkie wystające elementy elewacji powinny być usytuowane na wysokości 240 cm. Dla osoby niepełnosprawnej schody mogą stać się istnym torem przeszkód, dlatego należy je zamieniać na delikatne równie pochyłe. Zalecane nachylenie podłużne ciągów pieszych wynosi 3%. Spadki poprzeczne niezbędne do odprowadzania wód deszczowych nie mogą przekraczać 1%. Ścieżki powinny być szczególnie dobrze profilowane, gdyż skuteczne odprowadzenie wody zmniejsza ryzyko poślizgnięcia się i upadku. Tam, gdzie występują różnice poziomów w terenie, a sposób rozwiązania ciągów pieszych stwarza bariery dla osób niepełnosprawnych, w miarę możliwości należy w pobliżu istniejących ciągów wytyczać nowe trasy wolne od barier, np. obok schodów zbudować pochylnię. Wskazane jest zainstalowanie poręczy wzdłuż ścieżki, zwłaszcza jeśli prowadzi ona przez wzniesienie lub po mało bezpiecznym terenie - np. pod drzewami, z których spadają liście, owoce lub kwiaty. Ze względów bezpieczeństwa dobrze jest stosować środki zapobiegające rozwojowi glonów, na których łatwo się poślizgnąć.

Wiele materiałów do budowy nawierzchni, nawet tych atrakcyjnych wizualnie, nie znajduje praktycznego zastosowania. Żwir, otoczaki czy kamienie wtopione w cement utrudniają chodzenie i uniemożliwiają poruszanie się na wózkach inwalidzkich. Z kolei cegły, płytki i drewniane belki, gdy namokną, mogą być niebezpiecznie śliskie. Niektóre z tych materiałów są dekoracyjne i można ich używać dla uatrakcyjnienia zwykłej szarej nawierzchni, lecz nie w miejscach, gdzie panuje duży ruch. Najbardziej przydatnym i dość tanim materiałem do budowy alejek jest beton. Jego ogromną zaletą jest możliwość dowolnego kształtowania powierzchni i nadawania jej różnorodnych cech dekoracyjnych i strukturalnych. Powierzchnie płyt wykonanych z betonu mogą być w różny sposób fakturowane, co czyni je stosunkowo mało śliskimi. Fakturowanie oraz zmienianie koloru nawierzchni ma również znaczenie informacyjne dla osób niedowidzących i niewidomych. Dostarcza informacji o biegu alejki: nawierzchnie są wyczuwane pod stopami oraz powodują różne odgłosy. Zmiana nawierzchni przed charakterystycznymi miejscami ogrodu, czyli na skrzyżowaniach dróg, przed schodami, ogrodzeniami, żywopłotami, murkami i ścianami budynków odbierana jest przez niedowidzących i niewidomych jako sygnał ostrzegawczy. Elementy wolno stojące, takie jak: ławki, pergole, kosze na śmieci czy donice kwiatowe nie powinny ograniczać szerokości alejki. Również roślinność projektowana przy ciągach pieszych nie może ograniczać pasa ruchu - tak w poziomie, rozrastając się na ścieżki, jak i w pionie, zwisając nisko nad alejkami. Aby roślinność terenów rekreacyjnych nie stanowiła barier, była ogólnie dostępna, dostarczała wielu pozytywnych wrażeń oraz pobudzała zmysły, ważny jest jej właściwy dobór w zależności od miejsca, funkcji i przeznaczenia w terenie. Przy wyborze odpowiednich gatunków roślin do ogrodu lub terenu rekreacyjnego należy pamiętać, by unikać sadzenia roślin:  
 o płytkim systemie korzeniowym lub dających odrosty, gdyż deformują nawierzchnię, czyniąc ją niebezpieczną, 
 nadmiernie rozrastających się na boki i ograniczających szerokość alejki, 
 drzew o nisko osadzonej koronie lub gałęziach zwisających w bliskim sąsiedztwie placów i alejek, 
 parzących, mających kolce i ciernie, 
 wytwarzających duże owoce, które pozostawione na drodze mogą stanowić potencjalne niebezpieczeństwo, szczególnie dla osób niewidomych i niedowidzących, 
 roślin trujących czy powodujących reakcje uczuleniowe w wyniku kontaktu dotykowego (jest to szczególnie ważne w miejscach, gdzie przebywają osoby z wadami wzroku, posługujące się w poznawaniu roślin zmysłem dotyku i smaku).


piątek, 24 kwietnia 2009, ksanthos_trelos

Polecane wpisy

  • Własna odmiana rośliny

    Wiele osób mówiąc o hodowaniu kwiatów, ma na myśli po prostu ich uprawę: siew, sadzenie, podlewanie, odchwaszczanie, nawożenie oraz inne zabiegi pielęgnacyjne.

  • Czerwone jabłuszko... z dedykacją

    Wprawdzie mamy pełnię lata i do gwiazdkowych świąt z początku zimy jeszcze daleko, ale właśnie teraz - w sierpniu - nadeszła pora na przygotowywanie świąteczneg

  • Klomby dawniej i dziś

    Jest wiele wyrazów, którym nadajemy inne znaczenie niż nasi przodkowie. Za przykład może posłużyć słowo klomb, oznaczające element dawnych ogrodów, który w zmie

TrackBack
TrackBack URL wpisu: